7. Dziewczyna

               Podeszła do nas jakby nigdy nic, a jej uśmiech z każdym krokiem przybierał na sile. Była chodzącym szczęściem, radością uformowaną w ludzkie ciało. W tym tkwiła jej tajemnica.

               - Nie przedstawisz mnie? – rzuciła na powitanie i usiadła obok nas. Jej głos miał niezwykły zaśpiew, a cała jej sylwetka miała w sobie coś z baletnicy. John wpatrywał się w nią niczym w obrazek, a oczy były przepełnione miłością. Było w nim coś z dziecka, które dostało upragniony prezent. Już nigdy nie będzie tak patrzeć na kobietę.

- Jude  - na chwile jego uwaga skupiła się na mnie. Na jego twarzy lśnił piękny i co najdziwniejsze nad wyraz niewinny uśmiech – To moja… - zawahał się na chwilę.

- Mama – wtrąciła się szybko kobieta i podała mi swoją bladą dłoń – Miło mi cię poznać, mów mi Julia – oświadczyła i wyciągnęła ze swojej czerwonej torebki długi, niezwykle cienki papieros. W tych czasach chyba każdy palił za wyjątkiem mnie. Włożyła go powoli do ust i w tej chwili, wokół niej pojawiły się cztery zapalniczki. Uśmiechnęła się kokieteryjnie i z ognikami w zielonych oczach wyciągnęła, tym razem z kieszeni, swoją własną zapalniczkę i zapaliła papierosa.

               - Co robicie w Blackpool? I to bez Mimi? – zapytała i założyła swój krótki pukiel rudych włosów za ucho.

- Nie mówmy o niej – mruknął John. Jego dobry nastrój prysł, a jego miejsce zastąpiło zasępienie – Wystarczy, że wczoraj się z nią pożarłem i dziś czeka mnie to samo – gniew zastąpił zasępienie. Bałam się mrugnąć, by nie przegapić jego kolejnego nastroju – Poza tym, dlaczego… dlaczego wczoraj mnie nie broniłaś, kiedy po mnie przyszła? – żachnął się, a ja poczułam, że powoli nie jestem tutaj mile widziana. Nie czułam się zbyt komfortowo przysłuchując się wymianie zdań, która za nic mnie nie powinna obchodzić. Czułam jak robię się czerwona jak burak.

- Trochę szacunku Johnie Winstonie – Julia nie dała się wyprowadzić z równowagi, choć w jej oczach ze zdziwieniem zauważyłam łzy. Dyskretnie, jak najciszej umiałam odsunęłam krzesło do tyłu.

               Nagle, na stole, przede mną znalazła się ręką Johna. Wystraszona spojrzałam na jego zagniewaną twarz. Na jego czole widniała głęboka bruzda, a usta były jedną, cienką kreską.

- Mam tyle szacunku do ciebie, co ty do mnie. A ty się nigdzie nie wybieraj, Jude – rzucił, a ja poczułam jak moje ciało opada z powrotem bezwładnie na krzesło.

- Nie tak cię wychowałam – szepnęła kobieta i nagle zasłoniła sobie usta drżącą dłonią. Miałam wrażenie, że wszystko w tym barze zamiera i czeka na rozwój wypadków. Niestety, to zdanie przelało szalę goryczy w Lennonie.

- Nie ty mnie wychowałaś. Zrobiła to za ciebie twoja własna siostra, a gdzie ty wtedy byłaś? Zastanówmy się chwilkę… mieszkałaś sobie kilka przecznic dalej z Bobym! – chłopak gwałtownym ruchem wstał z krzesła - I jak cudowna rodzina wychowywałaś dwie córeczki! Miałaś mnie w nosie! – wykrzyczał ostatnie dwa zdania prosto w zapłakaną twarz swojej matki.

               W pomieszczeniu można było usłyszeć brzęczenie muchy. Ciszę tę można było chować do słoików i przechowywać na później, na odpowiednie okazje. Drżące palce Julii gładziły jej kremową sukienkę, a z ust dziwnym i niezbadanym przypadkiem zniknął papieros. Nie mogłam pojąć jakim cudem z miłej sielanki mógł narodzić się ten horror.

               - Nie rozumiesz… - szepnęła kobieta, co jeszcze bardziej rozjuszyło jej syna.

- Masz rację, nie rozumiem – powiedział jej prosto do ucha. W tej chwili zacisnęłam pięści i zdecydowanym ruchem wstałam z krzesła. Lennon spojrzał na mnie zdekoncentrowany. Delikatnie dotknęłam dłoni kobiety, która również spojrzała na mnie zdziwiona i równocześnie wdzięczna.

- Przestań John, to nie jest miejsce na takie sceny – powiedziałam. Chłopak posłał mi groźne spojrzenie, a ja ze swej strony zdolna byłam tylko do podniesienia brwi.

- To nie jest twoja...

- Sprawa, masz rację – dokończyłam za niego – Ale ich także nie – ruchem głowy wskazałam na niemy tłumek wokół nas, który nagle wyjątkowo się ożywił.

- Świetnie, panienka z Londynu się wtrąca – rzucił przymilnym tonem, a w następnej chwili na jego policzku jarzył się czerwony ślad po mojej ręce. Poczułam jak łzy napływają mi do oczu.

- Jesteś największym dupkiem jakiego dane było mi spotkać, a uwierz mi, Londyn jest nimi zapchany – rzuciłam i w następnej chwili biegłam już w stronę przystanku autobusowego.

~*~

               Z litr wypłakanych łez później, siedziałam na jakiejś zbłąkanej ławeczce w bliżej nieznanym mi parku w Liverpoolu. Nie miałam już czym płakać, poza tym skończyły mi się chusteczki.

               John był durniem. Nic o mnie nie wiedział, a ja chciałam dobrze. Chciałam by przestał patrzeć w przeszłość skoro zostało mu tak mało czasu z matką. Choć może źle się do tego zabrałam… Głupia głowa, głupi sen, głupi szofer przez którego tkwiłam w tym wyimaginowanym świecie.

               Spojrzałam w niebo i ze zdziwieniem zauważyłam, że słońce chyli się już ku zachodowi. Musiałam tu przesiedzieć kilka godzin. Wstałam z ławki i przyjrzałam się czy niczego nie zostawiłam. Robiłam tak odkąd w wieku siedmiu lat zostawiłam egzemplarz pierwszej części Harry’ego Pottera podpisany przez J. K. Rowling w jednym z domów towarowych.

               Nagle poczułam jak ktoś na mnie wpada, a ja upadam.

- Na Buddy Holly’ego, nic ci się nie stało? – usłyszałam za sobą chłopięcy głos. Czyjaś silna dłoń pomogła mi wstać. Poprawiłam sukienkę i spojrzałam w stronę w której spodziewałam się zobaczyć swojego oprawcę.

- Nic taa… takiego – zająknęłam się kiedy zobaczyłam przed sobą tą twarz. Chłopak musiał mieć trzynaście, no może czternaście lat. Jego brązowe oczy patrzyły na mnie z przestrachem. Miał krótkie, czarne włosy, które były w nieładzie. Ubrany był w czarne, dość przykrótkie spodnie, szary sweter i podniszczone, zabłocone buty.

- To dobrze śliczna dziewczyno – powiedział chłopak i w następnej chwili biegł już w swoją stronę. Odwróciłam za nim głowę i uśmiechnęłam się. Właśnie poznałam George’a Harrisona.