Obudził mnie przyjemny zapach parówek zapiekanych w cieście. Zaczerpnęłam głęboko powietrza i powoli otworzyłam oczy. Oślepiający blask poranka spowodował, że zamrugałam kilka razy i zasłoniłam się kołdrą. Niespodziewanie zalała mnie fala wspomnień wczorajszego dnia. Uśmiechnęłam się i poczułam dziwne uczucie trzepotania tuż obok serca. A może to było właśnie ono? Przygryzłam wargę, przeciągnęłam się i usiadłam na łóżku.
Rozejrzałam się po pokoju. Na półce znajdowała się złożona na pół, kremowa kartka. Wzięłam ją do ręki.
- Otwórz mnie do cholery, śpiąca królewno! – przeczytałam i zaśmiałam się. Tekst zapisany był niezwykle kaligraficznym pismem jak na Johna. Odszyfrowanie tych zlepek liter zajęło mi tylko minutę. Postęp. Pokręciłam głową i otworzyłam kartkę.
Nagle, ze środka listu, na białą pościel spadła konwalia. Wzięłam go do ręki i pozwoliłam by białe kwiaty pogładziły mnie po twarzy. Uśmiechnęłam się i na powrót skupiłam się na słowach chłopaka.
- Droga Jude. Na wstępie, jeżeli jesteś uczulona na konwalie to zrozumiem jeżeli kiedy się spotkamy stłuczesz mnie na kwaśne jabłko. Jeżeli nie, to dobrze, bo swoją drogą, kwiatek pasuje do ciebie. Więc się nim ciesz. Swoją drogą to będę na ciebie czekać o 13 kilka przecznic za domem. Jak wyjdziesz za drzwi po prostu skieruj się na lewo i cały czas idź prosto. Nie spóźnij się, to ważne!!! – słowo ‘ważne’ podkreślono jeszcze trzy razy. Przewróciłam oczyma i spojrzałam na zegarek. Ze zdenerwowaniem zauważyłam, że jest wpół do trzynastej. Jednym, szybkim ruchem zerwałam się z łóżka i otworzyłam szafę. Na chybił trafił wybrałam czarną sukienkę w drobne, gęsto usiane, białe groszki. Ubrałam się w nią, a włosy spięłam w ciasny kok. Przygładziłam sukienkę, a w następnej chwili już zbiegałam po schodach.
~*~
Będąc tuż przy kuchni zwolniłam nieco kroku i jak najciszej mogłam spróbowałam skierować się do głównego holu.- Chwila, chwila panienko! Gdzie się wybierasz? – nagle, dosłownie znikąd wyrosła przede mną Mimi. Zamrugałam oczyma i zaczerwieniłam się po uszy – Nie zjesz śniadania?
- Przepraszam, ale się śpieszę – odpowiedziałam przymilnie, ale jej wzrok ani na chwilę nie zrobił się bardziej ciepły. Wręcz przeciwnie – Poza tym nie jestem głodna... mam parę sprawunków w mieście więc pewnie tam coś sobie zjem, ja naprawdę... – uciszyła mnie ruchem ręki.
- Nie rozumiem co się dzieje z dzisiejszą młodzieżą. Najpierw John, teraz ty – westchnęła i patrząc gdzieś w dal pokręciła głową – Idź, tylko nie grzesz – mruknęła w końcu i już miała wrócić znów do kuchni kiedy nagle się zatrzymała – Nie przeraź się jak wrócisz do domu. Ma przyjechać moja siostra z rodziną – wyjaśniła, a ja potakująco kiwnęłam głową. Mimi machnęła na mnie ręką i zostawiła mnie samą.
Ubrałam buty i wyszłam z domu na Woolton. Dziwne, ale wiadomość o rodzinie Johna obudziła we mnie paradoksalny strach, którego nie umiałam w żaden sposób wytłumaczyć, a co dopiero pozbyć się go. Nagle zrobiło mi się zimno, a dobry humor ulotnił się tak szybko jakby w ogóle go nie było.
Nagle poczułam jak ktoś łapie mnie w tali i mocno przytula. John złożył na moim policzku przelotny pocałunek, a następnie uśmiechnął się do mnie szelmowsko.
- Głucha jesteś – powiedział do mnie, a ja spojrzałam na niego jak na ostatniego idiotę. W jakiś niewytłumaczalny sposób mój strach przed rodziną chłopaka rozwiał się, a na jego miejsca wstąpiło coś na wzór rozbawienia.
- Że co proszę? – zapytałam i odsunęłam się od niego. Pokręcił głową i na powrót przygarnął mnie do siebie.
- Głucha – powtórzył, a ja znów zaczęłam wyrywać się z jego uścisku. Na próżno – Biegłem za tobą, wołałam z całych sił, a ty nic. Niewzruszona jak kamień. Nie widzę byś miała reakcję alergiczną więc nie znajduję wytłumaczenia na twe naganne zachowanie – ostatnie słowa wyszeptał mi wprost do ucha. Zarumieniłam się i uśmiechnęłam się lekko.
- Zamyśliłam się – powiedziałam cicho, a on ujął mnie za rękę. Przyjrzałam mu się. Był jakiś inny. Mniej niechlujny i cały, jakby to ująć... promieniał. Tak, to dobre słowo – Masz dziś zadziwiająco dobry humor – stwierdziłam, a on odwrócił twarz w moją stronę. Jego usta były złożone w dzióbek.
- Dlaczego by nie? Obok mnie idzie piękna dziewczyna, mamy w końcu słoneczny dzień i pogodziłem się z mamą. Czego chcieć więcej? – ścisnął moją rękę i zapatrzył się w drogę przed nami. Był odprężony, pewny siebie. Chciałam coś powiedzieć, jakoś skomentować to, że znów jest w dobrych stosunkach z Julią, że cieszę się jego szczęściem, ale jakoś nie potrafiłam wydusić z siebie żadnego słowa. Nie powiem, że nie obeszło mnie to, że określił mnie mianem pięknej i to głównie z tego powodu nie umiałam wymyślić nic konkretnego. Ponad to każde słowo wydawało mi się teraz zbędne. W końcu oparłam swoją głowę o jego ramię i pozwoliłam mu się prowadzić w nieznaną stronę.
~*~
Stałam z Johnem przed wejściem do domu Pete’a Shottona. Myślałam, że zabiję Lennona kiedy oświadczył, że idziemy na próbę zespołu. Owszem, chciałam ich zobaczyć, ale dobrze wiedziałam czym to mogło się skończyć. Nie miałam zamiaru być drugą Yoko Ono. Swoje zdenerwowanie skryłam za uśmiechem i dzielnie czekałam, aż otworzą się przede mną wrota do piekieł. - Czeee... – Pete zamarł w połowie gdy tylko jego oczy spoczęły na mojej postaci. W jednej sekundzie jego uśmiech prysł z twarzy. John przygarnął mnie bliżej siebie i położył swą dłoń na moim biodrze.
- Cześć frajerze – rzucił – Mam nadzieję, że nie będzie ci przeszkadzać moja Jude – podkreślił słowo ‘moja’, a ja miałam ochotę zapaść się pod ziemię. Zgrabnym ruchem zrzuciłam z siebie dłoń chłopaka.
- Nie ma sprawy. Nie ty jeden dzisiaj złamałeś zasadę i przyprowadziłeś ze sobą gościa – mruknął i szerzej otworzył drzwi. Weszliśmy do środka i w następnej chwili spod podłogi rozszedł się głos:
- Przyszedł już? Jeżeli tak, to zejdź wreszcie łajzo – usłyszałam nieznany mi głos. John uśmiechnął się i nie patrząc na mnie po prostu wyszedł z sieni. Nagle zaschło mi w gardle. Przyrzekłam sobie, że jak tylko zostanę z nim sam na sam to urwę mu głową, a wcześniej mu nawrzucam od najgorszych, że zostawił mnie z...
- Więc jesteś z nim? – moje przemyślenia przerwał nienaturalnie drżący głos Shottona. W końcu zebrałam się na odwagę by na niego spojrzeć. Był bardziej blady niż zwykle i miał czerwone oczy.
- Pete, to nie tak jak myślisz – zaczęłam, ale on pokręcił głową. Uznałam, że był to gest mówiący coś w stylu: ‘Przestań się babo wysilać’.
- Co on może ci zaoferować czego ja nie potrafię? Czego nie mam? – wyrzucił z siebie, a ja zamrugałam oczyma nie bardzo wiedząc co się stało – To mój najlepszy przyjaciel odkąd pamiętam i zawsze dostawał to czego chciał. I przykro mi to mówić, ale to skończony dupek, który nigdy nie pojmie jakie szczęście ma w życiu – zaczerpnął głęboko powietrza i poprawił swoją czuprynę – Zaprowadzę cię na dół – powiedział w końcu i nie mówiąc już słowa więcej zaprowadził mnie ku schodom, które prawdopodobnie prowadziły do piwnicy.
Zaświecił małą żarówkę i wskazał ręką bym zeszła w głąb domu. Podpierając się ściany zrobiłam to co mi kazał. W palcach pozostawał mi tynk, który płatami schodził ze ścian. W końcu po nie wiadomo jak wielkiej liczbie schodów ujrzałam w dole przestronną salę, słabo oświetloną pojedynczymi, gołymi żarówkami, które zwisały ze stropu. W powietrzu roznosił się zapach tanich papierosów i piwa. Pod jedną z szarych ścian, tuż obok drewnianych pudeł stała perkusja, a wokół niej na rozsianych to tum to tam krzesłach, siedzieli oni. Początkujący muzycy. Niektórzy stroili gitary, inni palili w spokoju Nelsony.
- Już myślałem, że Pete zabił cię w afekcie i teraz szuka sposobu jak tu się pozbyć ciała. Długo cię nie było panno Jude – zażartował John gdy tylko mnie zobaczył. Odwróciłam się do tyłu, by choć oczami przeprosić Shottona za gruboskórność Lennona, ale chłopaka już nie było. Stał teraz obok tych tajemniczych, drewnianych skrzyń i powoli sączył piwo.
John chwycił mnie za dłoń i poprowadził ku innym.
- Tu masz Colina, Erica, Roda i Phila, no i Lena – pokolei każdy z chłopaków uśmiechnął się do mnie, a następnie każdy z nich wrócił do swoich zajęć – Powinnaś poznać jeszcze Ivana, ale on olał sprawę, jak zwykle – rzucił niedbale. Niestety ja już go nie słuchałam. Nawet ciekawostek na temat jego kolegów z zespołu. Moją uwagę przykuła średniego wzrostu dziewczyna, która powoli kroczyła w naszą stronę. Posiadała śliczne blond rude włosy do ramion i duże orzechowe oczy. Ze zdziwieniem zauważyłam, że jest w ciąży.
- Nie przedstawisz mnie, Johny? – zapytała lekko ochrypłym głosem. Lennon uśmiechnął się na jej widok – Dobra, sama to zrobię – rzuciła niedbale i podała mi dłoń – Barbara Baker, była stała Johny’ego – w tej chwili miałam największą ochotę zabić ją tymi rękoma. Jeżeli myślałam, że nie lubiłam Marie, to oznaczało to, że nie znałam Barbary. W mojej głowie kotłowało się tylko jedno zdanie. Ona była jego dziewczyną. ONA była jego dziewczyną. Była JEGO dziewczyną.
- Miło mi, Jude Retty – uścisnęłam jej dłoń i uśmiechnęłam się przymilnie. Ze zdziwieniem zauważyłam, że nie ma już przy nas Lennona. Chłopak stał teraz i pomagał podajże Ericowi, wypić do końca jego przydział alkoholu. Przysięgam, że później go uduszę.
- Nie lubisz mnie – oszacowała, a ja spłonęłam rumieńcem. Dziewczyna wzięła mnie pod rękę i zaprowadziła w stronę oddalonych od reszty krzeseł – Nie przejmuj się. Nie odbiorę ci go – powiedziała ze śmiechem, a ja coraz bardziej naburmuszona usiadłam na stołku tuż obok niej – Widzisz ja i John mamy za sobą cudowne chwile. Wysiadki przed Lime Street i inne takie – uśmiechnęła się do swoich myśli i następnie pogładziła po brzuchu. Nie miałam pojęcia o co chodziło z tą Lime Street i za nic nie chciałam się dowiedzieć – Ale widzisz to? – kontynuowała swój monolog wskazując na swój brzuch. Przytaknęłam głową – Myślał, że to jego – wskazała głową na Johna – Było to jakieś siedem miesięcy temu, miesiąc po naszym rozstaniu. Całymi dniami i nocami wystawał przed moim oknem, krzyczał, że chce się ożenić, że to powinno być jego dziecko. I uprzedzę twoje pytanie. Nie jest jego. To dziecko Colina – przeniosłam wzrok na niepozornego mężczyznę o mysim odcieniu włosów, który właśnie zaczął wygrywać różnorakie rytmy na perkusji – Wiem, że zabrzmi to irracjonalnie, ale będziesz pierwszą osobą której to powiem. Jesteś tak podobna do mnie. Pragnęłam by to coś co we mnie rośnie było Johna, nawet nie wiesz jak wielkie serce skrywa się pod tą tłustą fryzurą i marynarką Teddy Boy’a. Za miesiąc nie będzie mnie już w Liverpoolu, chcę tylko byś się nim zaopiekowała – zdałam sobie sprawę, że Barbara już nie mówi, a szepcze, a jej blade dłonie zaciskają się na mojej ręce.
Kiwnęłam głową, a ona rozluźniła uścisk. Spojrzałam na śmiejącego się Johna i poczułam jak coś się we mnie zaciska. Jego życie było jak rozsypane puzzle, które wbrew rozsądkowi próbowałam poukładać, choć nie wiedziałam dlaczego, po co ani jak.
Nagle nasze spojrzenia spotkały się. Zmusiłam się na wymuszony uśmiech, a on przystanął w pół ruchu. Wiedziałam, że zaraz przyjdzie do mnie i zapyta się co jest nie tak, ale w tej samej chwili podszedł do niego Len. Odetchnęłam z ulgą, a on po raz ostatni posłał mi zagadkowe spojrzenie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz