10. "Czuję się świetnie"

               Wracając na Woolton miałam szmat czasu by przemyśleć cały zaistniały problem. Nie miałam pojęcia czy sytuacja w której tkwię jest prawdziwa czy może wręcz przeciwnie. Byłam niczym Alicja w Króliczej Norze.

               Rozpuściłam włosy, by moje myśli mogły swobodniej przemieszczać się w moim umyśle. Wiem, że to niedorzeczne, ale zazwyczaj pomagało. Co jak co, ale z głową się nie dyskutuje. Przyśpieszyłam kroku.

               Ale im dłużej myślałam o mojej przyszłości tym mniej wszystko rozumiałam. Przez jeden, niedorzeczny ruch mogłam zniszczyć przyszłość nie tylko sobie, ale także osobom w moim otoczeniu. Dzień jutrzejszy był niepewny i każda, najmniejsza decyzja mogła go zniszczyć, mogła doprowadzić do katastrofy, mogła zapobiec powstaniu zespołu, mogła…

               Uspokój się. Wdech i wydech. Może to tylko idiotyczna sytuacja, tu, wprost w twej główce. Po co się zamartwiasz. Przecież przez głupi pocałunek, którego bądź co bądź chcesz, nie zawali się świat. Lennon i tak w końcu pozna swą pierwszą miłość, a potem jakieś milion następnych, aż trafi na Yoko. Nie ty pierwsza, nie ostatnia. Twoja myślenie jest irracjonalne.

               Nie, w cale nie jest. Odpowiedziałam sama sobie. Nawet nie zauważyłam jak stałam już przed drzwiami wejściowymi do domu. Westchnęłam przeciągle i przekręciłam klucz w zamku. Kiedy weszłam do domu pierwszym dźwiękiem, który usłyszałam był…

               Chwila… to nie jest Czajkowski, Mozart czy Strauss. To był czysty rock and roll, a konkretniej król Elvis Presley. Zdziwiona zamknęłam bezszelestnie drzwi i ściągnęłam buty z obolałych stóp. Wejrzałam do salonu, ale zastałam tam tylko Patsy, która leżała na telewizorze. Pokręciłam głową i zaczęłam wspinaczkę po schodach.

               Drzwi do pokoju Lennona były otwarte na oścież. Uznałam to za pewnego rodzaju zaproszenie. Wiem, dziwne. Zapukałam trzy razy o framugę. John siedział pochylony nad biurkiem, a raczej nad gęsto zapisaną kartką papieru. Chyba mruknął coś w moją stronę, nie miałam pojęcia było za głośno. Nawet na mnie nie spojrzał, a co dopiero liczyć na jakąkolwiek inną reakcję z jego strony. Poczułam jak powoli gotuje się we mnie krew.

               Usiadłam na skraju łóżka i spojrzałam w jego stronę. Nadal nic. Jedynie muzyka stała się tak głośna, że powoli żegnałam się ze słuchem.

- John, porozmawiajmy – powiedziałam do niego, choć nie byłam pewna bo nie słyszałam się przez Heartbreak Hotel. Nadal nic. Pokręciłam głową i spróbowałam jeszcze raz, tym razem głośniej. Żadnego odzewu. Skoro tak chce się bawić, to proszę bardzo. Wstałam z łóżka i podeszłam do biurka. Jedyną jego reakcją była głęboka czerwień, która wybuchła na jego twarzy.

- Do jasnej cholery! Ścisz tą muzykę! – krzyknęłam, a on wstał gwałtownie z krzesła i stanął wprost przede mną. Nadal na mnie nie patrząc. Sięgnął w miejsce za mną, a w następnej chwili Presley zaczął cichnąć, aż w końcu stał się przyjemnym tłem – Dziękuję – wysyczałam.

- Coś jeszcze ode mnie chcesz? – zapytał w taki sposób, że poczułam te słowa jak pięć siarczystych policzków.

- Jak się czujesz? – spróbowałam po dobroci, ale to go chyba rozjuszyło. Nie wiem, zgadywałam po rozszerzonych nozdrzach i bruździe na czole. Nadal nawet nie skupił na mnie wzroku.

- Czuję się świetnie – rzucił sarkastycznie. Lennon oparł się ręką o biurko i zaczął wpatrywać się w sufit. Matko jedyna, jak ten chłopak mnie denerwował! To było niepojęte. Spróbowałam się uspokoić, ale na niewiele się to zdało.

- Taaaak. Więc skoro jest ci tak świetnie to może raczysz na mnie spojrzeć? – zapytałam przymilnym tonem. Poruszył nieznacznie kośćmi żuchwy i pokręcił głową. Wyglądało to tak jakby przygotowywał się na wielki ból.

               Jego zielone oczy w końcu z sufitu przeniosły się na moją twarz. Były lekko przekrwione i… smutne. Cofnęłam się o półkroku do tyłu bo zdałam sobie sprawę, że to moja wina, tylko i wyłącznie moja. Chrząknęłam cicho.

- Zadowolona? – zapytał i poprawił okulary. Dopiero teraz je zauważyłam. Otworzyłam usta by coś powiedzieć, ale zaraz je zamknęłam. Co ja sobie myślałam? Gdyby mnie tak chłopak wystawił, moim największym marzeniem byłoby więcej go nie zobaczyć, a John był na mnie skazany.

- Nie – odpowiedziałam, a na jego twarzy odbiła się konsternacja – Diabli biorą przyszłość – mruknęłam, a on patrzył na mnie jak na idiotkę, na którą, swoją drogą się czułam. Poruszyłam ustami w prawo i w lewo wywołując chwilowy uśmiech na jego twarzy. Wiedząc, że robię coś bardzo złego, wzięłam jego twarz w dłonie i pocałowałam go.

               John chwilę stał bezruchu, a kiedy przybliżyłam się do niego, on zanurzył swoje palce w moich włosach i przyciągnął jeszcze bliżej siebie. Mój puls przyśpieszył, a skóra była rozżarzona do czerwoności. Poczułam jak lekko przygryza moją wargę i uśmiechnęłam się w duchu. Jak to możliwe, że wzbraniałam się przed czymś takim? Musiałam być niespełna rozumu.

               Po krótkiej chwili odsunęłam się od niego. Westchnął przeciągle, a następnie założył mi jeden z blond kosmyków za ucho. Zarumieniłam się.

- Za co to? – zapytał cicho, a ja wzruszyłam ramionami – Jesteś najdziwniejszą dziewczyną jaką spotkałem w życiu – przyznał z szerokim uśmiechem, a ja wzięłam to za komplement. Po raz pierwszy czułam się tak jak teraz. Nie chciałam nic więcej, tylko być w tym pokoju z tym chłopakiem ubranym nadal w szkolny mundurek – Więc teraz my… - zawiesił głos i spojrzał w bok. Wiem, że teraz wydam się bezduszna, ale uwielbiałam w nim zbudzać zawstydzenie. Wyswobodziłam się z jego uścisku i na powrót usiadłam na jego łóżku. Założyłam nogę na nogę i spojrzałam na niego.

- Mam nadzieję, że będę z tobą dłużej niż Marie – powiedziałam, a on przyjrzał mi się. Zmarszczył czoło i strzelił kostkami w palcach.

- Dlaczego to robisz? – zapytał, a ja potrząsnęłam głową, nie bardzo rozumiejąc o co mu chodzi – Najpierw całujesz chłopaka i kiedy myśli, że wszystko jest w porządku, że w końcu znalazł tą… no nie ważne, ty go odrzucasz, odpychasz od siebie jednym, celnym zdaniem, które godzi w najczulszy punkt – wyrzucił z siebie z wyrzutem. Co prawda nigdy tak nie patrzałam, ale może rzeczywiście niekiedy byłam w stosunku do niego nie w porządku. Czasami, oczywiście.

               Chłopak usiadł obok mnie i po chwili poczułam jak bierze mnie za rękę. Uśmiechnęłam się i głęboko zaczerpnęłam powietrza.

- Przepraszam – mruknęłam cicho. Chwycił mnie za brodę i gestem kazał mi na siebie spojrzeć. Jego twarz była wykrzywiona w grymasie zadowolenia. Przewróciłam oczyma, a on pocałował mnie w czoło.

- Bardzo cię lubię Jude, nawet z twoim umiłowaniem do płaczu, krzyku, humorów, dziwnego podejścia do życia i brakiem kulinarnego talentu – przyznał i w tej samej chwili zarobił ode mnie kuksańca w bok – Nie wiem czy zdajesz sobie sprawę, ale od teraz będziesz w każdej sekundzie mojego życia. A będę go miał teraz w nadmiarze bo zakończyłem naukę w Quarry Bank, przynajmniej na okres wakacji – zażartował. Niestety, gdzieś w mojej głowie zaświeciła się czerwona lampka, że to niekoniecznie jest jedna z kolejnych dowcipnych uwag Lennona.