13. Dzień w życiu

   Siedząc obok Johna, moje trybiki w głowie pracowały na podwójnych obrotach. Wszystko po to, by jak najlepiej wyjść z tej patowej sytuacji. Byłam pewna, że chłopak obok mnie jest rozdrażniony do granic możliwości. Poczułam jak Lennon przysiada się jeszcze bliżej mnie i zamyka moją dłoń w stalowym uścisku. 

   - Jestem Paul – przedstawił się najmłodszy z nich i spróbował się uśmiechnąć. Nastąpiła długa cisza. 

- John – powiedział zimno mój towarzysz, a następnie puścił moją dłoń i objął mnie ramieniem, powodując, że jeszcze bardziej do niego przylgnęłam – To moja dziewczyna... – zawiesił głos, jakby dawał coś do zrozumienia, a następnie uśmiechnął się szyderczo – Co cię tu sprowadza?

- Zaufaj mi stary, on jest świetny – odpowiedział nie pytany Ivan. Chłopak posłał mu mordercze spojrzenie. Pozwoliło to menadżerowi grupy zamilknąć i spuścić głowę w dół.

- Oh, dziękuję z całego serca Ivan, ale pozwól, że sam o tym zadecyduje – wysyczał, a następnie znów skupił się na Paulu – Weź moją gitarę – ruchem głowy wskazał na instrument oparty o ścianę tuż za nim – I uracz nas jakąś piękną piosenką. Prawda złotko, że to dobry pomysł? – zwrócił się do mnie, nawet na mnie nie patrząc. Spróbowałam oswobodzić się z jego uścisku, ale poskutkowało to tym, że jeszcze silniej mnie przytrzymał. 

   McCartney wziął do ręki instrument i przyjrzał mu się. Podniósł brwi do góry i przesłał ku nam przelotne spojrzenie. Następnie usiadł na przeciwległej ławce i szybko dostroił gitarę. Widać, już samo to spowodowało zaciekawienie Lennona, bo ten zmniejszył nieco nacisk na moim ramieniu i pochylił się lekko do przodu. Po chwili chłopak zaczął grać „Twenty Flight Rock”. 

   Jego wysoki, ale paradoksalnie mocny głos robił wielkie wrażenie. A dodawszy do tego nonszalancję z jaką wygrywał kolejne zwrotki spowodowało, że z twarzy Johna znikła pewność siebie, a zastąpiła ją niezwykła powaga. Wiedziałam, że bał się tego, że ten młody chłystek jest w tej chwili od niego lepszy. 

   - Ile masz lat? – zapytał John kiedy tamten skończył i odłożył instrument.

- Piętnaście – odpowiedział cicho Paul. Uśmiechnęła się do niego pokrzepiająco, co nie uszło uwadze mojemu policjantowi

- No tak – pokiwał głową Lennon – Dobrze, jak ci tam jest na imię... dziękuję, że uraczyłeś nas swym talentem – powiedział niedbale i uśmiechnął się ironicznie – Teraz musimy się pożegnać – Paul spłonął rumieńcem, ale pokiwał głową i razem z Ivanem powoli zbierali się do wyjścia. 

W tej samej chwili spojrzałam z wyrzutem na Johna. 

- No co? – zapytał, a ja ruchem głowy wskazałam na tamtą dwójkę. Chłopak westchnął przeciągle i odwrócił się.

- Hej! Ty tam, obok Ivana! – zawołał. Paul odwrócił się z rozpromienioną twarzą. Może jednak to spotkanie nie było do końca klapą? Może John opamię... – Pamiętaj by pić mleko, urośniesz – syknął mój towarzysz. Twarz piętnastolatka wykrzywiła się lekko, ale pokiwał głową i spróbował na powrót się uśmiechnąć – A no i jeszcze jedno. Byłbym zapomniał. Ile kosztuje ten twój kwiatuszek w klapie marynarki? – wskazał na różowy goździk Paula – Kupiłbym dziewczynie, rozumiesz. Ona lubi kiedy uderzam w takie tony – zaśmiał się szyderczo i  odwrócił się do mnie z wyrazem triumfu – Mam nadzieję, że zadowala cię moja elokwencja w stosunku do tej chłopczyny – wyszeptał przymilnie wprost do mojego ucha. Zrzuciłam z ramienia jego rękę i wysiliłam się na miażdżące spojrzenie. Wyminęłam go, a następnie tamtą dwójkę i wyszłam z nadbudówki. 

   Oparłam się plecami o drzwi i odetchnęłam kilka razy. Kiedy miałam już pewność, że nie wybuchnę na pierwszą osobę jaką spotkam, przygładziłam sukienkę oraz włosy i skierowałam się ku dogorywającemu jarmarkowi przy Kościele św. Pawła. 

~*~ 

   Po godzinnej tułaczce między straganami, oglądaniu kolejnych psów championów i niezliczonej ilości fałszywych zachwytów nad glinianą zastawą pana Collinsa, w końcu dotarłam na Woolton. Konkretniej: do ogródka za domem. 

   Siedziałam tyłem do budynku, oparta o wiśnie. Wzdychałam jej ciężki, słodkawy zapach dojrzałych owoców gotowych do zbioru. Nade mną śpiewał zagubiony drozd. Zapadał zmierzch, który przyprowadził ze sobą lekki zefir.

   Rozpuściłam włosy i przyglądałam się jak z minuty na minutę zmieniają kolor w ostatnich promieniach słonecznych. Potrzebowałam uspokojenia, graniczącego wręcz z sennością, a to była do tego idealna czynność. W domu nie było nikogo oprócz mnie. Mimi wraz z siostrami i dziećmi byli w Blackpool. Przynajmniej tak głosiła krótka notatka na lodówce. Co tam robili? Nie mam pojęcia.

    Zamknęłam oczy i wyobraziłam sobie co teraz porabia moja rodzina. Czy zauważyli, że mnie nie ma? A może zostałam całkowicie wymazana z ich pamięci? Westchnęłam głęboko. Im dłużej będę o tym myśleć tym skończy się to dla mnie fontanną łez. 

   Gdy byłam pewna, że wszystko już ze mną w porządku, otworzyłam oczy. Moje serce zatrzymało się na kilka sekund, by po chwili zacząć pompować krew z podwójną mocą. Krzyknęłam i odsunęłam się trochę do tyłu. Przede mną siedział kompletnie pijany Lennon.

- Idioto, wystraszyłeś mnie! – krzyknęłam z wyrzutem i już miałam wstać, kiedy John przesunął się obok mnie i chwycił mocno za rękę – Puść – wysyczałam.

- O nie, nie złotko – pokręcił głową ze zbyt wielkim zapałem i zbyt wiele razy. Czknął lekko i znów podjął wątek – Widzisz, widzisz do czego doprowadziłaś? Rzadko można mnie zobaczyć w takim – tu wylewnie wskazał ręką na całe swoje ciało – stanie. 

- Moja wina – przedrzeźniłam go, a on zrobił wielkie oczy.

- Hola, hola. Od kiedy to jesteś ironiczna? – zapytał poważnie, a ja odwróciłam ostentacyjnie głowę w drugą stronę. Na kilometr śmierdziało od niego alkoholem – Znów się obraziła – sapnął do siebie chłopak. Po chwili położył rękę na mojej brodzie i zmusił bym znów na niego spojrzała – Dobra. Może i byłem zbyt wredny dla tamtego gościa...

- Ma na imię Paul – przerwałam, a on zmrużył oczy. Znów go czymś sprowokowałam do gniewu.

- No proszę... nawet imię zapamiętałaś – wyszeptał cicho takim tonem, aż przeszły mi ciarki po plecach – Jak bardzo ci się podoba, co? Może już nie chcesz być ze mną?! – każde kolejne słowo mówił coraz głośniej. John wstał i zaczął chodzić tam i z powrotem. Mogłam tylko wpatrywać się w jego sylwetkę pełną gniewu. Nie byłam zdolna do jakiegokolwiek ruchu, dźwięku – Może byś odpowiedziała do kurwy nędzy?! – krzyknął mi w twarz i szarpnął za ramiona. Wyrwałam mu się i stanęłam naprzeciw niego. Zamachnęłam się i spoliczkowałam go. 

- Tylko prawdziwy kretyn i ignorant jak ty, mógłby zadać takie pytania – powiedziałam cedząc każde słowo. Lennon zaniósł się śmiechem i pokręcił głową jakby dopiero coś zrozumiał. Wzruszył ramionami i złożył ręce na piersi.

- Nie miałem pojęcia, że jesteś z tego rodzaju dziewczyn – uśmiechnął się gorzko – Poznałaś go już wcześniej, widziałem jak na niego patrzyłaś podczas występu. Kiedy mu się oddałaś, hm? – zapytał przesłodzonym tonem. Zamrugałam kilka razy. Byłam pewna, że się dosłyszałam. Jak doszło do takiego obrotu sprawy w tak krótkim czasie? – Biedna, bezdomna cichodajka wprost z Londynu – wycedził półszeptem.

   Każde jego słowo było zatrute jadem. Każde bolało coraz mocniej. Każde było podszyte wiarą Johna, że tak właśnie było, jest i będzie. Każde podsycało w nim wiarę we własną słuszność. Poczułam, że dłużej nie wytrzymam, że jeżeli zostanę dłużej z tym... kimś, skończy się to nie tylko kolejnym spoliczkowaniem, ale gorszymi urazami w towarzystwie mojej zapłakanej twarzy. 

   Zacisnęłam dłonie w pięści i odwróciłam się na pięcie. Szybkim krokiem skierowałam się w stronę domu, choć dobrze wiedziałam, że przynajmniej dzisiejszego dnia tam nie zostanę. 

- Trudno sobie poradzić z prawdą, co?! – w progu dogonił mnie krzyk chłopaka. Nie odwracając się zamknęłam za sobą drzwi. 

   Pobiegłam do swojego pokoju i spod łóżka wyciągnęłam małą, płócienną torbę, którą brałam na zakupy. Łykając łzy, spakowałam do niej pierwsze z brzegu ubrania. Zbiegłam znów na dół i dopiero wtedy usłyszałam, że ktoś nastawił płytę Wagnera w salonie. Mimi wróciła. Wierzchem dłoni otarłam łzy i spróbowałam się uspokoić. Przeszłam obok salonu udając, że nie zauważyłam jej przyjścia. Schyliłam się i ubrałam buty.

- Jude? Gdzie się wybierasz? – zapytała niemal miło Mimi. Wstałam i spojrzałam na nią. Uśmiech na jej twarzy stężał, a po chwili ślad po nim zaginął – Coś ci się stało? – zapytała. Nie byłam zdolna do odpowiedzi, przynajmniej teraz, więc pokręciłam przecząco głową. Kobieta podeszła do mnie bliżej, ale instynktownie odsunęłam się do tyłu. 

- Zapomniałam o pewnej sprawie... – zaczęłam – Proszę na mnie nie czekać – wydusiłam i zanim Mimi miałaby jakąkolwiek sposobność by mi odpowiedzieć, już mnie nie było. 

~*~

   Stałam przed brązowymi drzwiami i walczyłam sama z sobą. Dobrze wiedziałam, że to nie był dobry pomysł. Z pewnością. Ale tylko to miejsce przyszło mi to głowy.

  Nim zdążyłam się rozmyślić, zadzwoniłam. Po kilku „Bim-Bam-Bom-Byyym” usłyszałam, że ktoś się zbliża. Drzwi otwarły się i stanęła w nich ruda kobieta. Spojrzała na mnie i uśmiechnęła się jakby się mnie spodziewała i bez słów oraz zbędnych ceregieli, zaprosiła mnie gestem bym weszła.

- Przepraszam panią, że o takiej porze, ale... – zawahałam się – Nie, to jednak zły pomysł....

- Mamy wolny pokój, jeżeli o to ci chodzi – rzekła kobieta i wzięła ode mnie torbę – Możesz spędzić tu noc, ale moim warunkiem jest byś powiedziała dlaczego tu jesteś – posłała mi perskie oko przy ostatniej części zdania. Uśmiechnęłam się słabo, a ona pokiwała głową. Julia Lennon doskonale wiedziała co oznacza słowo ‘kłopoty’.