9. Noc po ciężkim dniu

            29 czerwca miał nastąpić mój sądny dzień. Jude Elizabeth Retty, spadkobierczyni jednej z największych fortun w Europie miała podjąć pracę, jak zwykły szarak.

            Obudziłam się jeszcze przed wschodem słońca, tak wcześnie, że nawet Mimi nie zdążyła wstać z łóżka. Przetarłam oczy i spojrzałam w sufit. Czułam się podle po wczorajszych kłamstwach, które zaserwowałam Johnowi. Pomimo wszystko nadal miałam uczucia. Byłam tak zażenowana, że wzięłam się w sobie i przed zaśnięciem poszłam pożegnać się z panią Smith oraz jej moralnością. Przynajmniej ona ją posiadała.

            Chciałam tego feralnego dnia poradzić sobie choć z jednym demon i rozwiązać problem pracy. Na ‘szczęście’ okazało się, że ciotka Lennona, owszem, znała kogoś kto potrzebował młodej dziewczyny do pracy i w następnej chwili już dzwoniła do niejakiej pani Crewley. Pięć minut później miałam posadę, a Mimi patrzyła na mnie z aprobatą wypisaną na twarzy.

            Przewróciłam oczyma i wstałam z łóżka. Moja powłóczysta koszula nocna szurała po ziemi kiedy na wpół przytomna szłam do łazienki z naręczem ubrań. Otworzyłam drzwi najciszej jak umiałam, a potem powtórzyłam tą czynność tylko, że w odwrotną stronę. Spojrzałam na swoje odbicie w lustrze i doszłam do wniosku, że wyglądam jak śmierć. Tylko, że z blond włosami. I w białej piżamie.

            Ubrałam się w małą czarną, niestety nie od Chanel, a na szyi zawiązałam białą apaszkę w drobne, czarne kropki. Swoje długie włosy spięłam w gruby kok i nałożyłam opaskę. Również czarną. Nie patrząc dłużej na siebie wyszłam cicho z łazienki i zeszłam po schodach.

            Wiedziałam, że nie mogę niczego zjeść więc od razu skierowałam się do wyjścia, zatrzymując się tylko po to by założyć buty. Rozejrzałam się ostatni raz i sprawdziłam czy w kieszeni sukienki mam portfel i karteczkę z adresem.

- Gardner Street 27, przybywam – mruknęłam cicho i zamknęłam za sobą drzwi, przekręcając klucz w zamku.

~*~

            - Dziękuję za pomoc! – krzyknęłam w stronę kierowcy autobusu, który uśmiechnął się miło i pomachał mi na pożegnanie. Wysiadłam z miejskiego środka lokomocji i rozejrzałam się po szarym otoczeniu. Nie miałam pojęcia w której części Liverpoolu się znajduje, choć w powietrzu czuć było zapach wody znad rzeki Mersey.

            Spojrzałam na znak oznajmiający, że znajduje się na ulicy Gardner. Budynek przede mną, wykonany z szarych płyt miał numer 4, a ten po prawej 3, więc logika nakazywała skierowanie się w lewą stronę. Wokół mnie nie było żywej duszy, ale jakoś się tym nie przejmowałam. Wręcz przeciwnie. Cieszyłam się, że nikt nie musiał patrzeć na moje upokorzenie.

            W końcu stanęłam przed małym, parterowym domkiem jednorodzinnym do którego bronił wstępu niski, brązowy płotek. Otworzyłam furtkę i idąc po szarym chodniku, skierowałam się w stronę szarego budynku. Ostatni raz poprawiłam sukienkę i trzy razy zapukałam kołatką do drzwi.

            Po chwili usłyszałam szczekanie psa, a następnie donośny, perlisty głos, który nakazał mu ciszę. Uśmiechnęłam się i w następnej chwili moje wrota do piekieł otworzyły się, a moim oczom ukazała się niska kobieta z lekką nadwagą. Ubrana była w ładną, jasnozieloną sukienkę w drobne kwiatki z rozkloszowanym dołem. Posłała w moją stronę promienny uśmiech.

            - Jesteś Jude, prawda? – zapytała z silnym, irlandzkim akcentem, a ja kiwnęłam potakująco głową i znów przygładziłam sukienkę – Nazywam się Brenda Crewley, ale mów mi Brenda. Mimi zapewniała, że jesteś godna zaufania i posiadasz wrodzoną empatię. Będziesz idealna dla Oscara – powiedziała i na chwilę zawiesiła głos – Ale wejdź do środka, nie stójmy w progu, to nie przystoi… - posłusznie weszłam do środka za uszczęśliwioną kobietą. Wprowadziła mnie do pokoju dziennego o niebieskich ścianach z białymi oraz jasnobrązowymi meblami. Usiadłam na puchatej sofie i spojrzałam na kobietę.

            - Jestem skłonna płacić ci dwadzieścia funtów tygodniowo – stwierdziła – Będziesz przychodzić do Oscara co trzeci dzień na cztery godziny. Możesz iść z nim gdzie chcesz, nad rzekę lub do parku. Tylko wcześniej musisz mi o tym powiedzieć. Oscar jest specyficznym dzieckiem. Urodził się z ciężkim autyzmem i krótszą nogą. Za wszelką cenę nie patrz na jego szynę. Denerwuje się, zaczyna gryźć i krzyczeć – słuchałam tego z szeroko otwartymi oczyma. W co ja się do cholery wpakowałam?!

- Nie lubi czegoś jeszcze? Nie je czegoś? Jest uczulony? – zadałam serię pytań, a kobieta popatrzyła na mnie z aprobatą. Zaczęła przechadzać się tam i z powrotem po pokoju.

- Boi się ludzi, ale to raczej nie jest problem, przynajmniej nie będzie dużo mówił. Tak naprawdę to należy do osób, które nie lubią konwersacji z drugim człowiekiem. Poza tym woli bawić się sam, nie zmuszaj go do wspólnej zabawy – zastrzegła – Uwielbia jabłka i wszystkie potrawy, które są z nimi związane. Na obiad kupcie sobie rybę – zatrzymała się gwałtownie i skupiła na mnie swoje niebieskie oczy – Jeżeli zacznie marudzić lub ociągać się, weź go na ręce. I błagam cię, nie przytulaj go zbyt wcześnie. Szybko przywiązuje się do ludzi – wyjaśniła, a mnie przeszedł dreszcz.

            Nagle poczułam jak ktoś usilnie mi się przygląda. Zza nóg Brendy wyłaniała się mała blond główka. Był to niski chłopczyk o najpiękniejszych oczach jakie widziałam w życiu. Ich błękit porażał jasnością i intensywnością, miało się wrażenie, że patrzą na ciebie, choć cię nie widzą. Oscar, jak dowiedziałam się od Mimi, miał pięć lat i byłam jego siódmą opiekunką. Żadna z moich poprzedniczek nie wytrzymała z nim więcej niż miesiąc.

            - Witaj – szepnęłam do chłopca i pomachał mu koniuszkami palców. Blond główka znów schowała się za nogami swej matki. Miałam dziwne przeczucie, że to będzie trudna relacja.

            - Nie obraź się Jude, ale jestem już spóźniona. To dla was, kupcie sobie obiad. Mały uwielbia rybę od pana Tutolli, ma stragan w pobliżu przystanku autobusowego na Edward’s Road. To tuż obok parku – Brenda wręczyła mi piętnaście szylingów i kucnęła obok swojego synka – Bądź miły dla Judy – zdrobniła moje imię, a Oscar kiwnął główką – Pamiętaj, że jest mądry, ważny i przez wszystkich kochany – ucałowała go w policzek, pożegnała się ze mną, a po chwili już jej nie było.

            Kiedy moja pracodawczyni wyszła z domu, w salonie zaległa cisza. Już po kilku dniach miałam się dowiedzieć, że była to nieodłączna część mojej pracy. Ze skrępowaniem wstałam z kanapy i małymi kroczkami zaczęłam zbliżać się do chłopca. W gruncie rzeczy było to niepotrzebne. Był pochłonięty obserwowaniem rombowego deseniu swoich spodni. Po kilkunastu sekundach wreszcie usiadłam obok niego, a on przyjrzał mi się tymi swoimi błękitnymi oczyma. Pulchną rączką pięciolatka dotknął mojego policzka i uśmiechnął się niemal niezauważalnie.

- Ubierzemy ci buciki i pójdziemy na rybkę, co ty na to? – zapytałam, ale on na powrót zajął się swoimi spodenkami. Westchnęłam. Najwyraźniej to musiało służyć mi za tak.

~*~

            Siedząc w parku z Oscarem powoli zjadałam swoją porcję frytek. Brenda miała rację, pan Tutolli naprawdę miał najlepsze ryby. Spojrzałam na chłopca, który z kawałkiem ryby w buzi, wpatrywał się w niebo. Poszłam za jego przykładem i przyjrzałam się puchatym chmurą, które gnane były przez wiatr, gdzieś wysoko nad nami.

            Trochę zajęło mi dojście do przystanku i rozeznanie się w autobusach. Choć jeżeli chodzi o drugą sprawę to okazało się, że mój podopieczny pamiętał i numer naszego autobusu, ale także gdzie należało wysiąść.

            - Kaczka – szepnął chłopczyk pokazując paluszkiem jedną z chmurek – Kaczki robią kwa, kwa – pouczył mnie, a ja zaśmiałam się. Czułam się dziwnie odprężona przy tym małym berbeciu, który przed chwilą wypowiedział do mnie pierwsze słowa. Już myślałam, że był niemową.

- Masz rację – odpowiedziałam i pogłaskałam jego płową głowę. Był taki bezbronny, bardziej niż ja czy ktokolwiek inny na tym świecie. Spojrzałam ukradkiem na jego lewą nogę i na dużą, metalową szynę, która z całą pewnością musiała boleć. Żal ściskał serce kiedy patrzyło się jak idzie, wolniej niż inni chłopcy w jego wieku i czasami potyka się o własną kończynę. Sprawdziłam godzinę i ze zdziwieniem zauważyłam, że mój zegarek wskazuje dwunastą, co znowu sugerowało, że należy się pośpieszyć, by odstawić chłopca do domu.

~*~

            - Spójrz Oscar, to Peny Lane – wskazałam duże rondo za oknem autobusu. Chłopiec przykleił swoją twarz do szyby i przyglądał się wszystkiemu ni to z zainteresowaniem ni to z chłodną obojętnością. Przypominał mi starca zaklętego w małym chłopczyku.

            - Przestań chłopie, tak nie wolno. Ale masz racje, taka dupa nie powinna zajmować się parszywcem z metalową nogą – usłyszałam za sobą męski głos, a następnie rechot jego kolegów. Z furią odwróciłam się na siedzeniu i moje spojrzenie padło na Lena, Pete’a, Johna i jeszcze jednego chłopaka, którego nie znałam. Ubrani byli w mundurki szkolne, a przez ramię zwisały torby. Odwróciłam głowę z zdegustowaniem. Jedyne czego teraz chciałam to zapomnieć o tej scenie i jak najszybciej odstawić Oscara do domu.

            Autobus zatrzymał się na naszym przystanku, a ja porwałam chłopca za rękę i pomogłam mu wysiąść. Obejrzałam się za siebie lecz nie zobaczyłam żadnego z kumpli Lennona, tak samo jak jego samego. Przynajmniej mały niczego nie zarejestrował.

            Wzięłam chłopca na ręce i ze zdziwieniem zauważyłam, że waży mniej niż przypuszczałam. Pomimo tego i tak po kilku krokach miałam już dość. Trzeba zainwestować w jakieś prace fizyczne.

            Nagle, znikąd, pojawił się przede mną John. Zatrzymałam się raptownie i lekko zatoczyłam. Przytrzymał mnie, a następnie wbił wzrok w ziemię. Nie po raz pierwszy skojarzył mi się z małym chłopcem.

- Co ty tu robisz? – fuknęłam, a on zaczerwienił się po uszy. W końcu spojrzał mi w oczy, a ja zobaczyłam w nich prawdziwą skruchę, tak przynajmniej myślę…

- Przepraszam za to w autobusie, obiecałem ci wczoraj, że będę miły i nawet nie minęły dwadzieścia cztery godziny kiedy złamałem obietnicę – rzucił i pokręcił głową – Ale w ogóle co ty robisz z tym… dziwakiem – rzuciłam mu groźne spojrzenie, a on znów spuścił wzrok.

- Nie wiesz kim jest Oscar – powiedziałam zimno i poprawiłam chłopca, tak by nie wypadł z mojego uścisku – Poza tym to moja praca. Opiekuję się nim – Lennon poruszył się niespokojnie, a ja coraz bardziej zdenerwowana tą sytuacją ruszyłam w kierunku domu Brendy.

- Jude! Poczekaj – żachnął się chłopak i zaraz zaofiarował się – Daj mi go, widzę, że jest dla ciebie za ciężki…

- Nie potrzebuję twojej pomocy. Najlepiej weź ją i zaproponuj ją swoim znajomym, może przestaną być tacy… dziwni, jak to ładnie ująłeś – wycedziłam i dalej szłam prosto przed siebie. Byłam zła, bardziej niż wtedy gdy niejaka Patricia Chord wylała „przypadkowo” sos salsa na mój nowy kostium od Ann Taylor. Ale ta uwaga jest czysto marginesowa.

            Nagle John położył mi ręce na ramionach. Zatrzymałam się, a ja zauważyłam jak jego jabłko Adama idzie raz w górę, raz w dół. Przeniosłam wzrok na jego zielone oczy i już wiedziałam co zaraz się stanie.

- Przepraszam – szepnął i uśmiechnął się tylko jednym kącikiem ust. Poczułam fale ciepła które sprawiły, że moja skóra była rozżarzona niczym węgiel. Znów poprawiłam swojego podopiecznego i ze zdziwieniem zauważyłam, że mały zasnął – Wiem, że jestem głupkiem – na powrót skupiłam uwagę na Lennonie. Był teraz bliżej niż te pięć sekund wcześniej. W gardle czułam nieprzyjemną suchość. Cofnęłam się krok do tyłu, a usta Lennona pocałowały powietrze. Spojrzał na mnie spłoszonym wzrokiem, a ja wyminęłam go bez słowa.

- Ja tak nie mogę John – szepnęłam przed siebie, gdy go mijałam. I miałam rację. Zniszczyłabym nie tylko swoje życie, ale także jego. Nie figurowałam w żadnej książce o The Beatles więc dlaczego miałabym teraz pocałować jednego z nich? Zniszczyć poukładaną przyszłość. Pomimo tych zapewnień, odwróciłam się za siebie by coś powiedzieć, ale chłopak znikł, a z nim moje wątpliwości.

8. Moje kochanie w czerni

            Stojąc na ganku przed domem na Woolton wszystko we mnie krzyczało, radziło by tam nie wchodzić. Ale równocześnie było to jedyne miejsce w którym miałam zapewniony dach nad głową. Westchnęłam przeciągle i otworzyłam drzwi.

            Już od progu zalała mnie fala Czajkowskiego. Przewróciłam oczyma i skierowałam się wprost ku schodom. Nie miałam ochoty witać się z współmieszkańcami, którzy powoli wywracali moje poukładane dotąd życie do góry nogami. Zdjęłam ze stóp zabłocone baleriny i wzięłam je do prawej ręki. Z wstrzymanym oddechem przeszłam obok salonu i kiedy miałam już nadzieję, że nikt mnie nie zauważył, usłyszałam głos Mimi.

            - Witaj Jude! – krzyknęła, a ja chcąc nie chcąc cofnęłam się dwa kroki do tyłu, czyli na tyle by móc ją zobaczyć. Starszą panią, z nieodłącznym papierosem i książką w ręku, siedzącą w jednym z tych starych, wiktoriańskich foteli – Miło, że wreszcie dałaś znak życia.

- Tak, dzień dobry – skłoniłam się lekko, a ona posłała mi przelotne spojrzenie zza swej powieści. Kiedy na powrót jej oczy spoczęły na treści książki, jej brwi powędrowały wysoko do góry.

- Nie wypada publicznie się obnażać – rzuciła i przewróciła kartkę. Chwilę trwało, aż zrozumiałam, że chodzi jej o moje stopy. A mówią, że lata pięćdziesiąte były tak wielce wyzwolone. Ci którzy tak twierdzą nie znają Mimi Smith – Dlaczego stoisz w progu? Dziewczyna w twoim wieku już dawno powinna leżeć w łóżku. Weź przykład z mego urokliwego bratanka. Wrócił o siedemnastej od pana Shottona i od tej pory znajduje się w pokoju… - rzekła i uśmiechnęła się pod nosem. Czasami żałowałam, że nie mogłam czytać w jej myślach. Uważam, że jej poglądy mogły być nad wyraz zabawne i pouczające. Na swój dziwny i ‘wielce’ pokręcony sposób. W końcu każdy musi być w jakimś stopniu zabawny dla samego siebie.

            - Przepraszam, poprawię się – mruknęłam cicho i spróbowałam wykrzesać z siebie choć odrobinę miłego uczucia w stosunku do tej kobiety – Tak jak już pani wspomniała wcześniej, skieruje się do swego pokoju – powiedziałam i odwróciłam się na pięcie. Nie miałam zamiaru trwać w tej idiotycznej sytuacji ani chwili dłużej. Do jasnej cholery! Byłam, to znaczy jestem Jude Retty! Czy jakoś tak…

            Z mętlikiem w głowie zaczęłam wspinać się po kolejnych stopniach schodów. Nagle dotarło do mnie, że nawet jeżeli jest to sen, to sen bardzo realny. Na tyle bym mogła odczuwać strach, ból, gniew i przerażenie. Oraz nieznośny głód. Wszystko to było na tyle prawdziwe, że ze zdziwieniem zaczęłam powoli w to wierzyć. Nie mogłam do końca życia tkwić w domu Mimi i łudzić się, że wszystko jakoś się ułoży.

            Tknięta dziwnym przeczuciem zatrzymałam się na przedostatnim stopniu i drżącą ręką wyciągnęłam z kieszeni sukienki portfel. Otworzyłam go i po raz pierwszy przeliczyłam swoje oszczędności. Nie zrozumcie mnie źle. Dotychczas nie musiałam się martwić tym ile mam przy sobie pieniędzy bo zwyczajnie ich nie nosiłam. Od tego były karty kredytowe… których teraz nie miałam.

            - Siedemdziesiąt funtów – szepnęłam do siebie i zdrętwiałam. Nie wyobrażałam sobie jak ktoś mógłby przeżyć za tak małą sumę. Poczułam jak robi mi się słabo, a przed oczyma zaczynają tańczyć czarne plamki. Usiadłam na schodach i ukryłam twarz w dłoniach. Przygryzłam mocno wargę, a po moich policzkach zaczęły spływać łzy bezsilności. Wiem, że było to zachowanie nad wyraz głupie, ale zrozumcie. W jednej chwili możecie sobie pozwolić na każdą rzecz, a w następnej zostajecie z siedemdziesięcioma funtami. To tak jakby zamiast jabłka dostać tylko gryzek.

            Nagle zerwałam się i pobiegłam do łazienki na piętrze. Wbiegłam do niej, zatrzaskując z całych sił drewniane drzwi. Przygnębiający, brudnawy błękit jeszcze bardziej spotęgował uczucie mdłości w moim żołądku.

            Otworzyłam toaletę i ze łzami lejącymi się po moich policzkach zmusiłam się do wymiotów. Kiedy już odkaszlnęłam, spuściłam wodę i wyprostowałam się. Akurat na tyle bym mogła zobaczyć się w lustrze.

            Nad wyraz odrażającą dziewczynę, która z byle powodu płacze, nie umie poradzić sobie z przyziemnymi problemami i myśli, że poprzez wizytę w łazience poradzi sobie z osobą, która w niej mieszka. Z obrzydzeniem odwróciłam wzrok i otarłam łzy wierzchem dłoni. Niestety, na próżno.

            Upadłam na podłogę i skuliłam kolana ku brodzie. Poczułam w ustach posmak krwi wymieszany z żółcią. Dopiero teraz zdałam sobie sprawę, że wciąż gryzę się w wargę.

- Gdzie jesteś mamo? – szepnęłam i znów zaniosłam się płaczem – Gdzie jestem ja? Jasna cholera. Czym zawiniłam? Boże, jeżeli mnie słyszysz to błagam, skróć te męczarnie. Ja chcę znów wrócić, chcę bez opamiętania kupować Chanel, biegać do butiku Prady i spać w atłasowej piżamie – szeptałam w kółko, niczym mantrę i w tej samej chwili usłyszałam ciche pukanie.

            - Jude? Jesteś tam? – usłyszałam niepewny głos Johna, a ja poczułam jak rośnie we mnie gniew. Czułam jak kolejna fala płaczu zbiera się tuż za moimi przymkniętymi powiekami. Pomimo wszystko odetchnęłam głęboko.

- Odejdź! Zostaw mnie w spokoju! – krzyknęłam w stronę drzwi, ale moje ostatnie słowa zostały zagłuszone przez mój spazmatyczny oddech, którym próbowałam zaczerpnąć choć naparstek powietrza pomiędzy kolejnymi falami dziecinnego szlochu.

- Czy ty… czy ty płaczesz? – usłyszałam po krótkiej ciszy, a Jude w mojej głowie zaczęła krzyczeć coś w rodzaju: „Nie, oczywiście, że nie. Tak sprawdzam, czy potrafię udawać wylew fontanny z mych oczu”. Zaśmiałam się cicho ze swych myśli. Musiałam prezentować sobą naprawdę cudowną scenę – …nie otworzysz tych drzwi to sam to zrobię - zdałam sobie sprawę, że John nadal do mnie mówi. I co najdziwniejsze miałam go głęboko gdzieś. Co mógł zrobić?

            Nagle drzwi otworzyły się gwałtownie. Do łazienki wpadł Lennon w prążkowanych spodniach od piżamy i białej koszuli. Rozejrzał się zdezorientowany, a dopiero po chwili spojrzał w dół. Jego zielone oczy zatrzymały się na mojej twarzy. Wyglądał jak zagubiony, mały chłopiec w parku, który nie wie gdzie są jego rodzice i co najważniejsze nie wie co dalej ze sobą zrobić.

            Szybkim ruchem uklęknął przy mnie i złapał mnie za przegub dłoni. Bez przekonania odepchnęłam go od siebie, ale to nic nie dało.

- Co ci jest? – zapytał i badawczym wzrokiem zaczął rozglądać się wokół naszej dwójki – Wymiotowałaś? Dlaczego? – ze zdenerwowaniem potargał swoje włosy zaczesując je do tyłu – Jude, do jasnej nędzy, odezwij się! Ktoś ci coś zrobił? Dlaczego cię zostawiłem? Trzeba było biec za tobą, wyjaśnić… - zaczął się plątać w swych myślach, a ja z rozbawieniem patrzyłam jak z każdą sekundą coraz bardziej się zamartwia. Co dziwniejsze, kiedy on z każdą chwilą czuł się coraz gorzej, ja czułam jak wstępują we mnie nowe siły. Po krótkiej chwili byłam gotowa nawet do tego by się uśmiechnąć.

- John, uspokój się – powiedziałam, a on w jednej chwili zamarł – Dobrze. Teraz mnie puść, bym mogła usiąść – jak za dotknięciem różdżki jego zimne dłonie zamiast zamykać się coraz ciaśniej wokół moich rąk i talii, zaczęły wolno słabnąć, a ż w końcu pomogły mi usiąść – Widzisz jakie to proste? – zapytałam, a on kiwnął głową – Nie musisz mnie już trzymać, raczej nie upadnę – przypomniałam, a on cofnął dłonie i zaczął je pocierać o nogi.

            - Co się stało? – powtórzył. Jego oczy świdrowały moją twarz jak nigdy przedtem. Cała jego postać podrygiwała w kuckach - Jeżeli to przeze mnie to przepraszam. Wiem, ponosi mnie, ale obiecuję, że więcej tego nie zrobię. Nigdy – zapewnił, a ja lekko się uśmiechnęłam.

- Nie pochlebiaj sobie, to nie twoja wina – odpowiedziałam, ale on dziwnym trafem nie wyglądał na przekonanego. Pokręcił głową i już miał coś powiedzieć, ale się powstrzymał.

- Co mogę dla ciebie zrobić? Wiesz, że jakbyś czegoś potrzebowała to masz tylko powiedzieć.– wyszeptał, a ja poczułam jak coś we mnie topnieje. Było w tym coś słodkiego, coś czego nie mogłam wyjaśnić. I dziwnie kojarzyło mi się to z jedną z piosenek The Beatles. Potrząsnęłam głową, by odpędzić się od melodii, która zaczęła grać w mojej głowie. Potem sobie powspominam.

- Dzięki – powiedziałam, nie bardzo wiedząc co wypadałoby odpowiedzieć. W końcu, bardzo powolnym ruchem, wstałam z podłogi, a mój towarzysz zrobił dokładnie to samo. Z tą różnicą, że jakieś trzy razy szybciej. Machinalnie chłopak ustawił się za mną, jakby bał się, że upadnę i chwycił mnie mocno w talii. Posłałam mu ostrzegawcze spojrzenie, ale jak to zwykle bywa, nawet tego nie zauważył.

- Wiesz o tym, że dam sobie radę sama? – podkreśliłam ostatni wyraz, ale najwyraźniej moja uwaga nie zrobiła na nim wrażenia. Przewróciłam oczyma i wyrwałam się z jego uścisku – Mówię, że sobie poradzę – rzuciłam dumnie i wyszłam z łazienki. Pomimo całej tej szopki, nadal czułam za sobą mojego nowego, wiernego stróża – Lennona. Nagle tknięta moją kolejną dziwną myślą, odwróciłam się w jego stronę.

- Możemy się umówić, że tej sceny w ogóle nie było? Że dziś nigdzie nie wyszliśmy? – zapytałam, a on zrobił dziwną minę. Na jego twarzy odbiła się konsternacja, by po chwili mógł zakwitnąć jeden z jego uśmiechów. Tym razem ten miły, ten rzadko spotykany.

- Dobra – odpowiedział i podał mi rękę na zgodę. Uścisnęłam ją. Jego dłoń była szorstka w dotyku przez godziny spędzone z gitarą w ręku – Ale musisz coś dla mnie zrobić – w jego zielonych oczach pojawiły się złowieszcze ogniki – Inaczej sprawa ląduje u Mimi.

- Zdrajca – szepnęłam z udawaną uraz i wzięłam się pod boki – Ale dobrze, niech ci będzie. O co chodzi?

- Nie tutaj – rzucił poważnie i chwyciwszy mnie za rękę, pociągnął w stronę swojego pokoju.

~*~

            Trudno opisać to co zastałam w pokoju Johna. Był o wiele mniejszy niż mój, bardziej w kształcie pola kwadratu niż prostokąta. Ściany, utrzymane w brzoskwiniowym odcieniu były poobwieszane wycinkami z gazet, plakatami Elvisa oraz satyrycznymi rysunkami autorstwa Johna wraz z śmiesznymi dopiskami. W niektórych miejscach doszukałam się nawet wydań własnej gazetki Lennona – ‘Daily Howl’ w której kpił z życia codziennego w jego szkole lub w samym Liverpoolu.

            Zaraz na lewo znajdowała się szafa, a naprzeciw niej łóżko – dokładnie tak jak u mnie. Obok łóżka, tuż przy ścianie stała czerwona, klasyczna gitara. Oprócz tego było tu jeszcze biurko pełne niedokończonych prac Lennona i duże okno z białymi jak śnieg firankami.

            Siedziałam na niezasłanym łóżku Lennona, a on sam zajął miejsce na blacie biurka. Spojrzałam na niego wyczekująco by przypomnieć mu, że nadal nic mi nie powiedział. Czasami miałam wrażenie, że Lennon…

- Masz umówić się z Shottonem – moje rozmyślania przerwała prośba, przepraszam, rozkaz Johna. Spojrzałam na niego jak na skończonego idiotę, ale nie zrobiło to na niego większego wrażenia. I co gorsza był całkowicie poważny.

- Chyba żartujesz sobie – wykpiłam go – Niby dlaczego miałabym się spotkać z Petem?

- Ponieważ mu obiecałem – odpowiedział bezczelnie, a ja w tej samej chwili miałam wielką ochotę go udusić. Już widziałam swoje chude palce, które zaciskają się na jego szyi. Trudno, miliony fanów będą musiały mi wybaczyć.

- Chyba się przesłyszałam. Obiecałeś mu, że się z nim umówię? – powtórzyłam, by się upewnić. Lennon pokiwał głową na potwierdzenie i zeskoczył z biurka, by rozłożyć się obok mnie. Odsunęłam się lekko, a on położył się na łóżku, zakładając dłonie pod głowę – Powiedz mi, dlaczego to zrobiłeś?

- Bo z kolei on obiecał mi, że się dołoży do nowego pudła basowego dla Lena, taki prezent – wyjaśnił niedbale i przeniósł wzrok z sufitu na mnie. Nagle w mojej głowie zaczęło kotłować się miliony pomysłów i wyjść z tej niewygodnej sytuacji. Zupełnie jak w dniu w którym poznałam i panią Smith i chłopaka przed sobą. W głowie znów zaczęła mi grać piosenka Żuków, ta sama, którą przypomniał mi Lennon w łazience. „Baby’s in Black” była świetna w tej sytuacji.

- Nie mogę tego zrobić – odpowiedziałam poważnie, próbując zasłonić uśmiech triumfu, który cisnął mi się na usta. Wzrok Johna ożywił się nagle. Podparł się na jednej ręce i tym razem on spojrzał na mnie wyczekująco – Ma to związek z moim dzisiejszym wybuchem płaczu. Bo widzisz… - przerwałam na chwile, by zbudować napięcie. Kurczę, powinnam pisać jakieś scenariusze, bądź, no nie wiem… zostać aktorką? – Zanim przyjechałam tutaj, w poszukiwaniu siostry, zdarzyło się coś jeszcze – oczy chłopaka wyglądały jak spodki. Nawet nie zauważyłam kiedy usiadł i oparł głowę o ścianę.

- Chcesz powiedzieć, że jesteś w ciąży? – zapytał zupełnie poważnie, a ja wybuchłam śmiechem. Patrzył na mnie zdezorientowany, jego twarz była bledsza niż zwykle.

- Nie – zaprzeczyłam – Jest inny powód dlaczego nie możesz używać mojej osoby jako karty przetargowej – wyjaśniłam zjadliwie, a on dziwnie się zaczerwienił – Mój chłopak…James, on zmarł krótko przed moim wyjazdem. Tak naprawdę to był jeden z powodów dla których wyjechałam z Londynu. Zginął podczas zamieszek, które wybuchły po wiecu mniejszości etnicznych – rzuciłam nie bardzo wiedząc czy to co mówię, jakkolwiek się klei ze sobą.

- Słyszałem, że to duży problem, ale nie wiedziałem, że aż taki – odezwał się nagle John, a ja spojrzałam na niego zdziwiona. Na jego twarzy malowało się coś na kształt… współczucia? Dotknął delikatnie mojego ramienia i uśmiechnął się – Powiem Shottonowi, żeby postarał się bardziej – rzucił, a ja poczułam się dziwnie nie fair w stosunku do tego chłopaka.

7. Dziewczyna

               Podeszła do nas jakby nigdy nic, a jej uśmiech z każdym krokiem przybierał na sile. Była chodzącym szczęściem, radością uformowaną w ludzkie ciało. W tym tkwiła jej tajemnica.

               - Nie przedstawisz mnie? – rzuciła na powitanie i usiadła obok nas. Jej głos miał niezwykły zaśpiew, a cała jej sylwetka miała w sobie coś z baletnicy. John wpatrywał się w nią niczym w obrazek, a oczy były przepełnione miłością. Było w nim coś z dziecka, które dostało upragniony prezent. Już nigdy nie będzie tak patrzeć na kobietę.

- Jude  - na chwile jego uwaga skupiła się na mnie. Na jego twarzy lśnił piękny i co najdziwniejsze nad wyraz niewinny uśmiech – To moja… - zawahał się na chwilę.

- Mama – wtrąciła się szybko kobieta i podała mi swoją bladą dłoń – Miło mi cię poznać, mów mi Julia – oświadczyła i wyciągnęła ze swojej czerwonej torebki długi, niezwykle cienki papieros. W tych czasach chyba każdy palił za wyjątkiem mnie. Włożyła go powoli do ust i w tej chwili, wokół niej pojawiły się cztery zapalniczki. Uśmiechnęła się kokieteryjnie i z ognikami w zielonych oczach wyciągnęła, tym razem z kieszeni, swoją własną zapalniczkę i zapaliła papierosa.

               - Co robicie w Blackpool? I to bez Mimi? – zapytała i założyła swój krótki pukiel rudych włosów za ucho.

- Nie mówmy o niej – mruknął John. Jego dobry nastrój prysł, a jego miejsce zastąpiło zasępienie – Wystarczy, że wczoraj się z nią pożarłem i dziś czeka mnie to samo – gniew zastąpił zasępienie. Bałam się mrugnąć, by nie przegapić jego kolejnego nastroju – Poza tym, dlaczego… dlaczego wczoraj mnie nie broniłaś, kiedy po mnie przyszła? – żachnął się, a ja poczułam, że powoli nie jestem tutaj mile widziana. Nie czułam się zbyt komfortowo przysłuchując się wymianie zdań, która za nic mnie nie powinna obchodzić. Czułam jak robię się czerwona jak burak.

- Trochę szacunku Johnie Winstonie – Julia nie dała się wyprowadzić z równowagi, choć w jej oczach ze zdziwieniem zauważyłam łzy. Dyskretnie, jak najciszej umiałam odsunęłam krzesło do tyłu.

               Nagle, na stole, przede mną znalazła się ręką Johna. Wystraszona spojrzałam na jego zagniewaną twarz. Na jego czole widniała głęboka bruzda, a usta były jedną, cienką kreską.

- Mam tyle szacunku do ciebie, co ty do mnie. A ty się nigdzie nie wybieraj, Jude – rzucił, a ja poczułam jak moje ciało opada z powrotem bezwładnie na krzesło.

- Nie tak cię wychowałam – szepnęła kobieta i nagle zasłoniła sobie usta drżącą dłonią. Miałam wrażenie, że wszystko w tym barze zamiera i czeka na rozwój wypadków. Niestety, to zdanie przelało szalę goryczy w Lennonie.

- Nie ty mnie wychowałaś. Zrobiła to za ciebie twoja własna siostra, a gdzie ty wtedy byłaś? Zastanówmy się chwilkę… mieszkałaś sobie kilka przecznic dalej z Bobym! – chłopak gwałtownym ruchem wstał z krzesła - I jak cudowna rodzina wychowywałaś dwie córeczki! Miałaś mnie w nosie! – wykrzyczał ostatnie dwa zdania prosto w zapłakaną twarz swojej matki.

               W pomieszczeniu można było usłyszeć brzęczenie muchy. Ciszę tę można było chować do słoików i przechowywać na później, na odpowiednie okazje. Drżące palce Julii gładziły jej kremową sukienkę, a z ust dziwnym i niezbadanym przypadkiem zniknął papieros. Nie mogłam pojąć jakim cudem z miłej sielanki mógł narodzić się ten horror.

               - Nie rozumiesz… - szepnęła kobieta, co jeszcze bardziej rozjuszyło jej syna.

- Masz rację, nie rozumiem – powiedział jej prosto do ucha. W tej chwili zacisnęłam pięści i zdecydowanym ruchem wstałam z krzesła. Lennon spojrzał na mnie zdekoncentrowany. Delikatnie dotknęłam dłoni kobiety, która również spojrzała na mnie zdziwiona i równocześnie wdzięczna.

- Przestań John, to nie jest miejsce na takie sceny – powiedziałam. Chłopak posłał mi groźne spojrzenie, a ja ze swej strony zdolna byłam tylko do podniesienia brwi.

- To nie jest twoja...

- Sprawa, masz rację – dokończyłam za niego – Ale ich także nie – ruchem głowy wskazałam na niemy tłumek wokół nas, który nagle wyjątkowo się ożywił.

- Świetnie, panienka z Londynu się wtrąca – rzucił przymilnym tonem, a w następnej chwili na jego policzku jarzył się czerwony ślad po mojej ręce. Poczułam jak łzy napływają mi do oczu.

- Jesteś największym dupkiem jakiego dane było mi spotkać, a uwierz mi, Londyn jest nimi zapchany – rzuciłam i w następnej chwili biegłam już w stronę przystanku autobusowego.

~*~

               Z litr wypłakanych łez później, siedziałam na jakiejś zbłąkanej ławeczce w bliżej nieznanym mi parku w Liverpoolu. Nie miałam już czym płakać, poza tym skończyły mi się chusteczki.

               John był durniem. Nic o mnie nie wiedział, a ja chciałam dobrze. Chciałam by przestał patrzeć w przeszłość skoro zostało mu tak mało czasu z matką. Choć może źle się do tego zabrałam… Głupia głowa, głupi sen, głupi szofer przez którego tkwiłam w tym wyimaginowanym świecie.

               Spojrzałam w niebo i ze zdziwieniem zauważyłam, że słońce chyli się już ku zachodowi. Musiałam tu przesiedzieć kilka godzin. Wstałam z ławki i przyjrzałam się czy niczego nie zostawiłam. Robiłam tak odkąd w wieku siedmiu lat zostawiłam egzemplarz pierwszej części Harry’ego Pottera podpisany przez J. K. Rowling w jednym z domów towarowych.

               Nagle poczułam jak ktoś na mnie wpada, a ja upadam.

- Na Buddy Holly’ego, nic ci się nie stało? – usłyszałam za sobą chłopięcy głos. Czyjaś silna dłoń pomogła mi wstać. Poprawiłam sukienkę i spojrzałam w stronę w której spodziewałam się zobaczyć swojego oprawcę.

- Nic taa… takiego – zająknęłam się kiedy zobaczyłam przed sobą tą twarz. Chłopak musiał mieć trzynaście, no może czternaście lat. Jego brązowe oczy patrzyły na mnie z przestrachem. Miał krótkie, czarne włosy, które były w nieładzie. Ubrany był w czarne, dość przykrótkie spodnie, szary sweter i podniszczone, zabłocone buty.

- To dobrze śliczna dziewczyno – powiedział chłopak i w następnej chwili biegł już w swoją stronę. Odwróciłam za nim głowę i uśmiechnęłam się. Właśnie poznałam George’a Harrisona.

6. Muzyka Rock&Roll'a

6. Muzyka Rock&Roll'a

            Krajobraz zlewał mi się w upaćkane kolorami tło z jakiegoś obrazu Jamesa Pollocka. Przed sobą 
widziałam opętaną twarz Johna, który śmiał się, palił papierosa i równocześnie podśpiewywał sobie 
tylko znaną składankę różnorakich hitów.

               Kiedy autobus w końcu zatrzymał się po raz szósty, poczułam jak chłopak klepie mnie 
po dłoni i wstaje z swojej pozycji. Poszłam za jego przykładem, a następnie zobaczyłam jak mój 
towarzysz zgrabnym ruchem przeskakuje znów na kolejny dach przystanku. To także za nim 
powtórzyłam, niczym małpka. Szybkim i niedbałym ruchem wyrzucił swój niedopałek.

               - Pamiętaj, ugnij teraz kolana - usłyszałam nagle i znów poczułam jak chwyta 
mnie za dłoń, a następnie pociągnął mnie w dół, do ziemi.

- Idiota! - krzyknęłam, a w następnej chwili wylądowałam na nim całym ciężarem swojego ciała. 
Byłam cała i zdrowa, o dziwo, on też - Przysięgam, że jeżeli znów mi tak zrobisz, to cię zabiję - wysyczałam 
w jego stronę i poprawiłam swoją sukienkę.

- Tyle komplementów w jednym zdaniu? Wzruszyłem się - stwierdził Lennon, a ja mimowolnie 
parsknęłam śmiechem 
- Ale dobrze. Następnym razem zapytam cię o zdanie, czy jakoś tak - machnął ręką i głęboko 
schował swoje ręce do kieszeni marynarki. 

               Nagle jego uwagę przykuło coś za moimi plecami. Podniósł brwi, a jego ust ułożyły się w cienką 
linię. Instynktownie odwróciłam się do tyłu i zobaczyłam grupkę chłopaków, a pośrodku nich wszystkich, 
brązowowłosą dziewczynę.

               Była prześliczna. Swoje krótkie, lokowane włosy ułożyła w wymyślną fryzurę, którą wieńczyła 
czerwona opaska. Miała na sobie bluzkę zapiętą pod samą szyję i krótką, ołówkową spódnicę.

               John poprawił swoją fryzurę i z niby nonszalanckim krokiem podszedł do zbiorowiska. I pomimo 
oporów, jak ostatnia idiotka, poszłam za nim.

               - Marie! Mój aniołku - powiedział niezwykle niskim głosem, a la Elvis, Lennon, jednocześnie spoglądając 
łakomie na dziewczynę. Rzeczona Marie uśmiechnęła się jak tylko potrafi dziewczyna, która wie ile jest warta. 
Jej ciemne oczy pojaśniały.

- Spieprzaj Lennon - warknął jeden z chłopaków i przysunął się bliżej dziewczyny, a następnie ją objął.

               Widać nie tylko ja uważałam Johna za personę non grata. Rozejrzałam się po zbiorowisku twarzy i 
uśmiechnęłam się na widok Pete'a Shottona. Jego włosy niczym od albinosa wyróżniały się na tle czarnych lub 
brązowych czupryn. Odwzajemnił grymas, a następnie stanął obok mnie.

               - Czy ja mówiłem do twojej parszywej... twarzyczki? - zapytał zupełnie poważnie John i uśmiechnął się 
niewinnie w stronę chłopaka, który kazał mu odejść. Nie wiem dlaczego, ale ta sytuacja przyprawiała mnie o śmiech. 
Zakryłam twarz dłonią i na wszelki wypadek przygryzłam swoją wargę.

               - Nie zaczynaj Johnny Boy, dobrze wiesz jak to się może skończyć - warknął chłopak i na potwierdzenie 
tych słów wyciągnął z kieszeni marynarki mały scyzoryk - Zajmij się blondyną z którą przyszedłeś - John nagle drgnął 
jakby przypomniał sobie, że w ogóle istnieję.

               - Koniec Willie - nagle usłyszałam głos rzeczonej Marie, która zwinnym ruchem uwolniła się z uścisku, a 
następnie jakby nigdy nic przytuliła się do Lennona. Spojrzałam na nią i miałam ochotę krzyknąć: "Naprawdę? 
Really? Boże widzisz, a nie grzmisz", ale oczywiście nie zrobiłam tego. Nastolatka, która pisze to beznadziejne 
opowiadanie nie zdecydowała by się na tak odważny krok. Ach, biedny jest los głównej bohaterki.

               Ale wracając do przerwanej wymiany zdań.

               - Wybierasz to zero? - zapytał Will i pokręcił głową. Na wpoły rozbawiony, na wpoły oszołomiony, schował 
swój scyzoryk i ruchem głowy nakazał odwrót swoim kolegom - Jesteś skończona Marie - rzucił za siebie i ruchem 
Travolty z Greace wyminął naszą grupkę.

               - Pete bądź tak miły i pokaż naszej Jude miejscowe atrakcje, ja muszę iść z Marie na stronę - poruszył 
znacząco brwiami, a ja z obrzydzenia i z upokorzenia, aż musiałam spojrzeć w inną stronę. Super. Czułam się jak 
niechciana rzecz. Spojrzałam na twarz przyjaciela Lennona, ale ona nic nie wyrażała. Marie płaszczyła się do ciała 
mojego współlokatora, który przyjmował to z nad wyraz uszczęśliwioną miną.

               - Będziemy w Trocadero - rzucił Shotton znów tym samym, wyzbytym z emocji głosem. Jego zachowanie tak różniło się od tego jakie pamiętałam, kiedy był w kuchni razem z Johnem. Najwyraźniej nie tylko Lennon był zmienny jak marcowa pogoda.

               - Świetnie, dziewczyna się rozerwie – powiedziała drwiąco Marie, a ja w tym samym czasie doświadczyłam nad wyraz realistycznej wizji w której duszę ją jej granatową apaszką. Zamiast tego, uśmiechnęłam się tylko i oparłam swoją dłoń na ramieniu Pete’a. On sam drgnął nieznacznie, ale nie zrobił żadnego ruchu, by pozbyć się mojej ręki.

               - Skoro to już mamy załatwione, to… - zaczął John, a dalsza część jego wypowiedzi została wyszeptana do ucha dziewczyny, która oblała się bardzo twarzową, przyznaję, czerwienią. Pete pokręcił głową i przewrócił oczyma.

Po krótkiej chwili ciszy, mój współlokator w końcu przypomniał sobie o mnie i jego przyjacielu, bo spojrzał na chłopaka i powiedział niezwykle poważnym głosem - Tylko mi jej nie poderwij, zrozumiano? Mimi mnie zabije jak coś jej się stanie, przy okazji ciebie też – posłał Pete’owi perskie oko i wyszczerzył zęby w komicznym uśmiechu.

~*~

Stojąc przy przejściu dla pieszych w mojej głowie kotłowało się tylko jedno, zasadnicze pytanie: „Co ja tu do cholery robię?”. Nie powiem. W gruncie rzeczy nie miałam na co narzekać, tak? Szłam z miłym chłopakiem, który o dziwo okazał się świetnym słuchaczem i rozmówcą. Jak się dowiedziałam, postanowił zabrać mnie do najlepszego miejsca w Liverpoolu, do kina. Co prawda nie miałam pojęcia czego się spodziewać po kinematografie roku ’57, ale co tam. To był pryszcz w porównaniu z tym co naprawdę zaprzątało moją głowę.

John.

Tak, właśnie on. Widziałam autobus, myślałam John, mijałam fryzjera – czupryna Johna, rozmawiałam z Petem – John, nawet kiedy teraz stałam na przejściu zastanawiałam się co teraz wyprawia w parku z piękną Marie.

- Na jaki film chciałabyś pójść? – głos Shottona wyrwał mnie z rozmyślań. Spojrzałam na niego i uśmiechnęłam się. Był naprawdę pocieszny. Chyba za wszelką cenę chciał wynagrodzić mi tą scenę pod przystankiem autobusowym. Był taki… miły. W pełnym znaczeniu tego słowa.

- Nie mam pojęcia – odpowiedziałam zgodnie z prawdą i w następnej chwili przeszliśmy przez ulicę – Zaskocz mnie – uśmiechnęłam się w jego stronę, a on dziwnie czerwony na twarzy odwzajemnił uśmiech.

               Kilka minut później stałam przed małym, kameralnym kinem z jednym ekranem. Stanęłam z boku, by Pete mógł kupić bilety i rozejrzałam się po pomieszczeniu. Obite było czarnym materiałem, który lekko przytłaczał i z pewnością przebywając tam dłużej można było nabawić się jakiegoś stadium depresji. Każda wolna przestrzeń została poobwieszana plakatami reklamującymi repertuar Trocadero.

               - Gotowa na niezapomniane przeżycie? – głos Pete’a sprawił, że przestraszona podskoczyłam kilka centymetrów w górę. Chłopak zaśmiał się serdecznie i wręczył mi jeden z niebieskich biletów.

               Spojrzałam na niego i uśmiechnęłam się mimowolnie. „Blondynka” – przeczytałam w myślach i stwierdziłam, że to świetny tytuł.

~*~

               Siedziałam w ciemnej sali kinowej z Petem i może piątką innych ludzi. Coś nie do pomyślenia w 2012 roku. Z uśmiechem na ustach pokręcił głową i usadowiłam się wygodniej w czerwonym fotelu, który został obity miękkim materiałem. Widać dużo już przeszedł, bo zewsząd wychodziły z niego kawałki brązowej waty lub sprężyn.

               - Ta blondynka to… - zaczął Pete, kiedy na ekranie pojawiła się długonoga, chuda i piękna dziewczyna z wydatnym biustem.

- To Brigitte Bardot – zdziwiona przerwałam mu i z oczarowaniem przyglądałam się płynnym ruchom aktorki, która grała tytułową blondynkę. Jej złote włosy falowały w takt jej ruchów, a wielce sugestywne ruchy powodowały, że mężczyzną na filmie wybuchały butelki z mlekiem.

- Znasz ją – tym razem to Shotton był zaskoczony. Spojrzałam na niego, ale on wpatrywał się w Bardot z przymglonym uśmiechem. Ach, hormony. Co one robią z człowiekiem. Stłumiłam śmiech i nagle z głośników nad naszymi głosami rozległy się pierwsze takty piosenki.

               - Eddie Cochran – udzielił odpowiedzi mój nowy kolega zanim zdążyłam zapytać – Chodzę na ten film by posłuchać normalnej muzyki… no i dla Bardotki – wyjaśnił, a ja uśmiechnęłam się na dźwięk jego słów. Co prawda nie wyobrażałam sobie by chodzić do kina tylko dla muzyki, ale byłam otwarta na nowe doświadczenia. A ta sytuacja była na pewno jedną z nich – Zatańczysz? – zapytał niespodziewanie. Dopiero teraz zauważyłam, że całe jego ciało chodziło w takt muzyki.

- Naprawdę? Ja nie umiem tańczyć, poza tym to kino… - próbowałam się jakoś wykręcić, ale on chwycił już moją dłoń i wstał. Rozejrzałam się, ale ze zdumieniem zobaczyłam, że ludzie którzy byli z nami w sali, także poderwali się z miejsc i tańczyli. Nigdy nie widziałam czegoś tak dziwnego. Jeszcze raz spojrzałam na Shottona, który by mnie zachęcić potrząsnął swoją jasną czupryną. Zaśmiałam się i wstałam z miejsca.

- Czas na twista – rzucił chłopak, a ja poczułam jak moje ciało mówi to samo co on.

~*~

               - Dziękuję za film i twój czas – wykrztusiłam pomiędzy salwami śmiechu. Czułam, że jestem cała czerwona, a moje włosy są w nieładzie. Nic dziwnego. Właśnie wyszłam z jaskini twista, jak to określił Pete.

               Nagle bardziej poczułam niż zobaczyłam, że mój towarzysz staje w miejscu. Zdezorientowana spojrzałam na niego. Stał w bezruchu, w zniszczonej fryzurze i przekrzywionym krawacie i wpatrywał się w coś przed sobą. Podążyłam za nim wzrokiem i również skamieniałam.

               Tym ‘czymś’ był John całujący się namiętnie z Marie. Deszcz, który zaczął padać gdy byliśmy w kinie, przemoczył ich ubrania. Niestety musiałam zauważyć, że dziewczyna nadal wyglądała zabójczo.

               Shotton pierwszy powrócił do rzeczywistości i szepcząc coś pod nosem pociągnął mnie w stronę tamtej dwójki. Chrząknął cicho, a gdy to nie pomogło dyskretnie kopnął Lennona w nogę. Ten odskoczył jak oparzony od Marie i pomrugawszy kilka razy, skupił na nas wzrok.

               - Jak leci Johnny Boy? – rzucił nonszalancko mój towarzysz.

- Mieliśmy z Marie pracę w parku. Ale spokojnie Pete, potem dam ci powąchać paluszki  - rzucił w odpowiedzi Lennon, a dziewczyna przy jego boku dała mu kuksańca w bok. Chłopak zmrużył bardziej oczy i przyciągnął ją bliżej do siebie i ucałował w głowę. W tym ruchu było coś nad wyraz słodkiego, co paradoksalnie napawało mnie coraz większą goryczą.

- Tylko z tego zachwytu nie zapomnij o próbie u mnie w schronie – rzucił dziwnie wesoły Shotton, a ja pokręciłam głową. W tym momencie czekałam tylko na to, bym jakimś cudem obudziła się z tego dziwnego snu i powróciła do swojego zwykłego życia, bo jak na razie to wszędzie widziałam tylko dziwność. Dziwność wokół mnie… naprawdę, nie przesadzałam.

- Tak jest! – zasalutował w odpowiedzi John i jego wzrok spoczął na mojej rozczochranej czuprynie – Widzę, że Pete nieźle cię rozerwał, chyba aż za bardzo. Jak mogłeś tak postąpić, biedny chłopcze? – Lennon sparodiował teraz z kolei Mimi, a ja w końcu musiałam się zaśmiać. Nie miałam pojęcia jak on to robił, że każdy kto spędzał z nim czas po pewnym czasie, choćby nie wiadomo jaką miałby depresję musiał się zaśmiać.

               - Skoro już się tak rozerwałaś to czas cię w wziąć do Blackpool, tam dopiero poznasz smak bycia nastolatką – na dźwięk tych słów mojego współlokatora, Marie przewróciła wydatnie oczyma i utknęła w mnie swój zimny wzrok w odcieniu ciemnej czekolady.

- Johnny, myślę, że naszej kochanej… - dziewczyna zawiesiła tu teatralnie głos – Jude, raczej nie spasują takie klimaty o których myślisz. Poza tym musiałbyś pójść z nią sam, bo po ostatniej burdzie matka zabroniła mi wychylać nosa poza Liverpool.

               Kiedy tylko jej, bądź co bądź melodyjny głos zamilkł, Lennon spojrzał na nią i ja już wiedziałam, tak samo jak ona i Shotton, że to co zaraz powie nie będzie bynajmniej miłe i przyjemne. Chłopak poprawił sobie włosy i z ironicznie miłym uśmiechem stwierdził całkiem poważnie:

- Kochanie, czy ktoś ci mówił, że idziesz z nami?

               W tej sekundzie w moim ciele rozległy się fanfary, a moje wewnętrzne ja śpiewało hymny radości i mściwej satysfakcji. Na twarzy biednej Marie malowała się bezsprzeczne zdziwienie wymieszane z wielkim upokorzeniem. Raz to robiła się czerwona to znów trupio blada. Pete trząsł się od powstrzymywanego śmiechu, przynajmniej tak to wyglądało i brzmiało.

               - Jesteś dla mnie niczym – wysyczała dziewczyna, a John, jak przystało na prawdziwego mężczyznę wzruszył tylko ramionami. Był najbardziej podłą istotą jaką poznałam w życiu i równocześnie za to go najbardziej lubiłam.

~*~

               Blackpool to małe miasteczko położone tuż obok Liverpoolu i jest ono uważane za jedno z dzielnic tego miasta. Słynęło z różnego rodzaju barów z żywą muzyką lub takich w których można było znaleźć wielkie maszyny grające, które wygrywały swoją duszę za jednego funta.

               Jedynym z takich barów była „Mary Jane” w której można było znaleźć tą drugą opcję rozrywki. Mała, jasnokremowa sala wypełniona była dymem papierosowym, który z pewnością można było kroić nożem oraz małymi stoliczkami po dwa lub cztery krzesła, które były niezwykle wysłużone, ale należycie spełniały swoją funkcję.

               Siedziałam wraz z Johnem i Petem przy jednym ze stolików, a z machiny grającej sączyło się słodkie ‘Love me Tender’. Z półprzymkniętymi powiekami przyglądałam się trzem parom, które tańczyły w takt muzyki. Choć była wczesna pora popołudniowa to bar był pełny, a biedny barman za kontuarem nie miał chwili spokoju.

               Piosenka powoli chyliła się ku końcowi, a Shotton nerwowo spoglądał na zegarek. W końcu zerwał się z krzesła, prawie je przewracając. Lennon spojrzał na niego i bardzo powoli wyciągnął dymiący papieros z ust.

- O czym znów zapomniałeś frajerze? – zapytał zupełnie poważnie, a nasz kolega pokręcił głową. Co prawda nie bardzo wiedziałam co to miało znaczyć, ale mój współlokator najwyraźniej bardzo dobrze zdawał sobie sprawę co się święci – Leć do matki – przyzwolił po chwili John, a ja coraz mniej wiedziałam co się dzieje wokół mnie. Może to przez ten dym papierosowy…

               Pete uśmiechnął się nieznacznie i pomachał nam na pożegnanie, a następnie już go nie było. Spojrzałam pytająco na Johna, a on uśmiechnął się i znów włożył papieros do ust.

- Nie powiedział ojcu, że został zwieszony i dopiero teraz sobie uświadomił, że jego ojczulek przychodzi tutaj po pracy w stoczni na małe procenty – powiedział chłopak dziwnym tonem. Tak jakby zazdrościł Shottonowi, że ma się czego bać. Uśmiechnęłam się nie wiedząc co powiedzieć, choć i tak, w tej chwili było już to nieważne, bo w drzwiach pojawiła się ruda kobieta z orzechowymi oczyma.

               Miałam wrażenie, że cały pub zamiera, a każdy kto w nim był, patrzy na tą kobietę. Nie była specjalnie ładna, ale kiedy tylko się pojawiała to cała uwaga skupiała się na niej. Zawsze tak było i będzie tak do momentu jej śmierci. W drzwiach stała Julia Lennon, a jej uśmiech, tak podobny do grymasu Johna był skierowany w naszą stronę.

Prolog

                    Większość ludzi nie wierzy w przeznaczenie. Bo jak wierzyć w coś czego nie można zdefiniować? Oczywiście, wielu próbowało namówić innych do tego, by poddali się własnemu losowi, ale współczesny człowiek woli wierzyć we własne możliwości, a nie w dary koła fortuny, które zwiemy życiem.

                    Tak było też w moim przypadku. Byłam kolejną, nowobogacką dziewczyną z dobrego domu. Kolejną wychowanką katolickich szkół dla dziewcząt dla której największą ambicją były nowe kolekcje w Harrodsie. Innymi słowy, byłam przeciętna. Kolejna, która od życia dostała za dużo i uważała, że tak będzie już zawsze.

                    Tego dnia wracałam z nieudanych zakupów. Pamiętam, że miałam na sobie białą, krótką koronkową sukienkę, a na nią narzuconą czarną ramoneskę. Bądź co bądź, ale klimat w Anglii nie sprzyja trendsetterką. Na nogach lśniły nowe, czarne botki.

                    Nie wiem jak to się stało, ale tego właśnie dnia, mój szofer Norman nie zaparkował wprost przy wejściu do centrum handlowego. Byłam na niego wściekła, że dopuścił się do takiego niedopatrzenia. Myślisz teraz, że byłam rozpieszczoną wariatką, co? Masz rację. Byłam nią.

                    Zdenerwowana zachowaniem Normana Fieldsa i z planem wyrzucenia go z pracy skierowałam się na drugą stronę ulicy. I wtedy to się stało.

                    Na początku usłyszałam krzyk ludzi, potem do tego doszły piski opon, następnie słyszałam już tylko swój głos. Nadszedł ból, niewyobrażalny ból miażdżonych kości.

                    Kierowca czarnego sedana za późno zauważył, że weszłam na ulicę i nie mógł już zareagować.

* * *

                    - Wiadomo coś o tej dziewczynce? - usłyszałam aksamitny, damski głos.

                    Zmarszczyłam brwi, a raczej próbowałam. Moje ciało odmawiało posłuszeństwa. Nie mogłam ruszyć nawet palcem. Fala strachu wymieszanego z bólem zalała mnie z całą intensywnością. Jakiś drażniący, pikający odgłos nad moją głową przyśpieszył.

                    - Nic. Pojawiła się znikąd - poczułam jak szorstka, męska głos nadawcy tego przekazu dotyka mojego czoła. Przy każdym jego ruchu w mojej głowie roiło się od palącego bólu.

                    - Szkoda, ciekawa dziewczyna. Chociaż jej długie włosy i ta dość dziwna, męska kurtka są dość nie na miejscu... - kobieta zawiesiła znacząco głos. Dość dziwna, męska kurtka - o czym ona mówiła? W ogóle jak to możliwe, że moja mama jeszcze jej nie zrugała za takie słowa. Dopiero po chwili zauważyłam, że nie czuję jej piżmowych perfum, ani chłodnego uścisku dłoni. Byłam sama.

                    Nagle wspomnienie wypadku z wielką, czarną maszyną sunącą wprost na mnie, wybuchło w mojej obolałej głowie. Chciałam krzyczeć, ale mój głos rozchodził się tylko w moim ciele, nie miał zamiaru wychodzić poza jego brzegi. Byłam więźniem, który nie miał prawa głosu.