6. Muzyka Rock&Roll'a

6. Muzyka Rock&Roll'a

            Krajobraz zlewał mi się w upaćkane kolorami tło z jakiegoś obrazu Jamesa Pollocka. Przed sobą 
widziałam opętaną twarz Johna, który śmiał się, palił papierosa i równocześnie podśpiewywał sobie 
tylko znaną składankę różnorakich hitów.

               Kiedy autobus w końcu zatrzymał się po raz szósty, poczułam jak chłopak klepie mnie 
po dłoni i wstaje z swojej pozycji. Poszłam za jego przykładem, a następnie zobaczyłam jak mój 
towarzysz zgrabnym ruchem przeskakuje znów na kolejny dach przystanku. To także za nim 
powtórzyłam, niczym małpka. Szybkim i niedbałym ruchem wyrzucił swój niedopałek.

               - Pamiętaj, ugnij teraz kolana - usłyszałam nagle i znów poczułam jak chwyta 
mnie za dłoń, a następnie pociągnął mnie w dół, do ziemi.

- Idiota! - krzyknęłam, a w następnej chwili wylądowałam na nim całym ciężarem swojego ciała. 
Byłam cała i zdrowa, o dziwo, on też - Przysięgam, że jeżeli znów mi tak zrobisz, to cię zabiję - wysyczałam 
w jego stronę i poprawiłam swoją sukienkę.

- Tyle komplementów w jednym zdaniu? Wzruszyłem się - stwierdził Lennon, a ja mimowolnie 
parsknęłam śmiechem 
- Ale dobrze. Następnym razem zapytam cię o zdanie, czy jakoś tak - machnął ręką i głęboko 
schował swoje ręce do kieszeni marynarki. 

               Nagle jego uwagę przykuło coś za moimi plecami. Podniósł brwi, a jego ust ułożyły się w cienką 
linię. Instynktownie odwróciłam się do tyłu i zobaczyłam grupkę chłopaków, a pośrodku nich wszystkich, 
brązowowłosą dziewczynę.

               Była prześliczna. Swoje krótkie, lokowane włosy ułożyła w wymyślną fryzurę, którą wieńczyła 
czerwona opaska. Miała na sobie bluzkę zapiętą pod samą szyję i krótką, ołówkową spódnicę.

               John poprawił swoją fryzurę i z niby nonszalanckim krokiem podszedł do zbiorowiska. I pomimo 
oporów, jak ostatnia idiotka, poszłam za nim.

               - Marie! Mój aniołku - powiedział niezwykle niskim głosem, a la Elvis, Lennon, jednocześnie spoglądając 
łakomie na dziewczynę. Rzeczona Marie uśmiechnęła się jak tylko potrafi dziewczyna, która wie ile jest warta. 
Jej ciemne oczy pojaśniały.

- Spieprzaj Lennon - warknął jeden z chłopaków i przysunął się bliżej dziewczyny, a następnie ją objął.

               Widać nie tylko ja uważałam Johna za personę non grata. Rozejrzałam się po zbiorowisku twarzy i 
uśmiechnęłam się na widok Pete'a Shottona. Jego włosy niczym od albinosa wyróżniały się na tle czarnych lub 
brązowych czupryn. Odwzajemnił grymas, a następnie stanął obok mnie.

               - Czy ja mówiłem do twojej parszywej... twarzyczki? - zapytał zupełnie poważnie John i uśmiechnął się 
niewinnie w stronę chłopaka, który kazał mu odejść. Nie wiem dlaczego, ale ta sytuacja przyprawiała mnie o śmiech. 
Zakryłam twarz dłonią i na wszelki wypadek przygryzłam swoją wargę.

               - Nie zaczynaj Johnny Boy, dobrze wiesz jak to się może skończyć - warknął chłopak i na potwierdzenie 
tych słów wyciągnął z kieszeni marynarki mały scyzoryk - Zajmij się blondyną z którą przyszedłeś - John nagle drgnął 
jakby przypomniał sobie, że w ogóle istnieję.

               - Koniec Willie - nagle usłyszałam głos rzeczonej Marie, która zwinnym ruchem uwolniła się z uścisku, a 
następnie jakby nigdy nic przytuliła się do Lennona. Spojrzałam na nią i miałam ochotę krzyknąć: "Naprawdę? 
Really? Boże widzisz, a nie grzmisz", ale oczywiście nie zrobiłam tego. Nastolatka, która pisze to beznadziejne 
opowiadanie nie zdecydowała by się na tak odważny krok. Ach, biedny jest los głównej bohaterki.

               Ale wracając do przerwanej wymiany zdań.

               - Wybierasz to zero? - zapytał Will i pokręcił głową. Na wpoły rozbawiony, na wpoły oszołomiony, schował 
swój scyzoryk i ruchem głowy nakazał odwrót swoim kolegom - Jesteś skończona Marie - rzucił za siebie i ruchem 
Travolty z Greace wyminął naszą grupkę.

               - Pete bądź tak miły i pokaż naszej Jude miejscowe atrakcje, ja muszę iść z Marie na stronę - poruszył 
znacząco brwiami, a ja z obrzydzenia i z upokorzenia, aż musiałam spojrzeć w inną stronę. Super. Czułam się jak 
niechciana rzecz. Spojrzałam na twarz przyjaciela Lennona, ale ona nic nie wyrażała. Marie płaszczyła się do ciała 
mojego współlokatora, który przyjmował to z nad wyraz uszczęśliwioną miną.

               - Będziemy w Trocadero - rzucił Shotton znów tym samym, wyzbytym z emocji głosem. Jego zachowanie tak różniło się od tego jakie pamiętałam, kiedy był w kuchni razem z Johnem. Najwyraźniej nie tylko Lennon był zmienny jak marcowa pogoda.

               - Świetnie, dziewczyna się rozerwie – powiedziała drwiąco Marie, a ja w tym samym czasie doświadczyłam nad wyraz realistycznej wizji w której duszę ją jej granatową apaszką. Zamiast tego, uśmiechnęłam się tylko i oparłam swoją dłoń na ramieniu Pete’a. On sam drgnął nieznacznie, ale nie zrobił żadnego ruchu, by pozbyć się mojej ręki.

               - Skoro to już mamy załatwione, to… - zaczął John, a dalsza część jego wypowiedzi została wyszeptana do ucha dziewczyny, która oblała się bardzo twarzową, przyznaję, czerwienią. Pete pokręcił głową i przewrócił oczyma.

Po krótkiej chwili ciszy, mój współlokator w końcu przypomniał sobie o mnie i jego przyjacielu, bo spojrzał na chłopaka i powiedział niezwykle poważnym głosem - Tylko mi jej nie poderwij, zrozumiano? Mimi mnie zabije jak coś jej się stanie, przy okazji ciebie też – posłał Pete’owi perskie oko i wyszczerzył zęby w komicznym uśmiechu.

~*~

Stojąc przy przejściu dla pieszych w mojej głowie kotłowało się tylko jedno, zasadnicze pytanie: „Co ja tu do cholery robię?”. Nie powiem. W gruncie rzeczy nie miałam na co narzekać, tak? Szłam z miłym chłopakiem, który o dziwo okazał się świetnym słuchaczem i rozmówcą. Jak się dowiedziałam, postanowił zabrać mnie do najlepszego miejsca w Liverpoolu, do kina. Co prawda nie miałam pojęcia czego się spodziewać po kinematografie roku ’57, ale co tam. To był pryszcz w porównaniu z tym co naprawdę zaprzątało moją głowę.

John.

Tak, właśnie on. Widziałam autobus, myślałam John, mijałam fryzjera – czupryna Johna, rozmawiałam z Petem – John, nawet kiedy teraz stałam na przejściu zastanawiałam się co teraz wyprawia w parku z piękną Marie.

- Na jaki film chciałabyś pójść? – głos Shottona wyrwał mnie z rozmyślań. Spojrzałam na niego i uśmiechnęłam się. Był naprawdę pocieszny. Chyba za wszelką cenę chciał wynagrodzić mi tą scenę pod przystankiem autobusowym. Był taki… miły. W pełnym znaczeniu tego słowa.

- Nie mam pojęcia – odpowiedziałam zgodnie z prawdą i w następnej chwili przeszliśmy przez ulicę – Zaskocz mnie – uśmiechnęłam się w jego stronę, a on dziwnie czerwony na twarzy odwzajemnił uśmiech.

               Kilka minut później stałam przed małym, kameralnym kinem z jednym ekranem. Stanęłam z boku, by Pete mógł kupić bilety i rozejrzałam się po pomieszczeniu. Obite było czarnym materiałem, który lekko przytłaczał i z pewnością przebywając tam dłużej można było nabawić się jakiegoś stadium depresji. Każda wolna przestrzeń została poobwieszana plakatami reklamującymi repertuar Trocadero.

               - Gotowa na niezapomniane przeżycie? – głos Pete’a sprawił, że przestraszona podskoczyłam kilka centymetrów w górę. Chłopak zaśmiał się serdecznie i wręczył mi jeden z niebieskich biletów.

               Spojrzałam na niego i uśmiechnęłam się mimowolnie. „Blondynka” – przeczytałam w myślach i stwierdziłam, że to świetny tytuł.

~*~

               Siedziałam w ciemnej sali kinowej z Petem i może piątką innych ludzi. Coś nie do pomyślenia w 2012 roku. Z uśmiechem na ustach pokręcił głową i usadowiłam się wygodniej w czerwonym fotelu, który został obity miękkim materiałem. Widać dużo już przeszedł, bo zewsząd wychodziły z niego kawałki brązowej waty lub sprężyn.

               - Ta blondynka to… - zaczął Pete, kiedy na ekranie pojawiła się długonoga, chuda i piękna dziewczyna z wydatnym biustem.

- To Brigitte Bardot – zdziwiona przerwałam mu i z oczarowaniem przyglądałam się płynnym ruchom aktorki, która grała tytułową blondynkę. Jej złote włosy falowały w takt jej ruchów, a wielce sugestywne ruchy powodowały, że mężczyzną na filmie wybuchały butelki z mlekiem.

- Znasz ją – tym razem to Shotton był zaskoczony. Spojrzałam na niego, ale on wpatrywał się w Bardot z przymglonym uśmiechem. Ach, hormony. Co one robią z człowiekiem. Stłumiłam śmiech i nagle z głośników nad naszymi głosami rozległy się pierwsze takty piosenki.

               - Eddie Cochran – udzielił odpowiedzi mój nowy kolega zanim zdążyłam zapytać – Chodzę na ten film by posłuchać normalnej muzyki… no i dla Bardotki – wyjaśnił, a ja uśmiechnęłam się na dźwięk jego słów. Co prawda nie wyobrażałam sobie by chodzić do kina tylko dla muzyki, ale byłam otwarta na nowe doświadczenia. A ta sytuacja była na pewno jedną z nich – Zatańczysz? – zapytał niespodziewanie. Dopiero teraz zauważyłam, że całe jego ciało chodziło w takt muzyki.

- Naprawdę? Ja nie umiem tańczyć, poza tym to kino… - próbowałam się jakoś wykręcić, ale on chwycił już moją dłoń i wstał. Rozejrzałam się, ale ze zdumieniem zobaczyłam, że ludzie którzy byli z nami w sali, także poderwali się z miejsc i tańczyli. Nigdy nie widziałam czegoś tak dziwnego. Jeszcze raz spojrzałam na Shottona, który by mnie zachęcić potrząsnął swoją jasną czupryną. Zaśmiałam się i wstałam z miejsca.

- Czas na twista – rzucił chłopak, a ja poczułam jak moje ciało mówi to samo co on.

~*~

               - Dziękuję za film i twój czas – wykrztusiłam pomiędzy salwami śmiechu. Czułam, że jestem cała czerwona, a moje włosy są w nieładzie. Nic dziwnego. Właśnie wyszłam z jaskini twista, jak to określił Pete.

               Nagle bardziej poczułam niż zobaczyłam, że mój towarzysz staje w miejscu. Zdezorientowana spojrzałam na niego. Stał w bezruchu, w zniszczonej fryzurze i przekrzywionym krawacie i wpatrywał się w coś przed sobą. Podążyłam za nim wzrokiem i również skamieniałam.

               Tym ‘czymś’ był John całujący się namiętnie z Marie. Deszcz, który zaczął padać gdy byliśmy w kinie, przemoczył ich ubrania. Niestety musiałam zauważyć, że dziewczyna nadal wyglądała zabójczo.

               Shotton pierwszy powrócił do rzeczywistości i szepcząc coś pod nosem pociągnął mnie w stronę tamtej dwójki. Chrząknął cicho, a gdy to nie pomogło dyskretnie kopnął Lennona w nogę. Ten odskoczył jak oparzony od Marie i pomrugawszy kilka razy, skupił na nas wzrok.

               - Jak leci Johnny Boy? – rzucił nonszalancko mój towarzysz.

- Mieliśmy z Marie pracę w parku. Ale spokojnie Pete, potem dam ci powąchać paluszki  - rzucił w odpowiedzi Lennon, a dziewczyna przy jego boku dała mu kuksańca w bok. Chłopak zmrużył bardziej oczy i przyciągnął ją bliżej do siebie i ucałował w głowę. W tym ruchu było coś nad wyraz słodkiego, co paradoksalnie napawało mnie coraz większą goryczą.

- Tylko z tego zachwytu nie zapomnij o próbie u mnie w schronie – rzucił dziwnie wesoły Shotton, a ja pokręciłam głową. W tym momencie czekałam tylko na to, bym jakimś cudem obudziła się z tego dziwnego snu i powróciła do swojego zwykłego życia, bo jak na razie to wszędzie widziałam tylko dziwność. Dziwność wokół mnie… naprawdę, nie przesadzałam.

- Tak jest! – zasalutował w odpowiedzi John i jego wzrok spoczął na mojej rozczochranej czuprynie – Widzę, że Pete nieźle cię rozerwał, chyba aż za bardzo. Jak mogłeś tak postąpić, biedny chłopcze? – Lennon sparodiował teraz z kolei Mimi, a ja w końcu musiałam się zaśmiać. Nie miałam pojęcia jak on to robił, że każdy kto spędzał z nim czas po pewnym czasie, choćby nie wiadomo jaką miałby depresję musiał się zaśmiać.

               - Skoro już się tak rozerwałaś to czas cię w wziąć do Blackpool, tam dopiero poznasz smak bycia nastolatką – na dźwięk tych słów mojego współlokatora, Marie przewróciła wydatnie oczyma i utknęła w mnie swój zimny wzrok w odcieniu ciemnej czekolady.

- Johnny, myślę, że naszej kochanej… - dziewczyna zawiesiła tu teatralnie głos – Jude, raczej nie spasują takie klimaty o których myślisz. Poza tym musiałbyś pójść z nią sam, bo po ostatniej burdzie matka zabroniła mi wychylać nosa poza Liverpool.

               Kiedy tylko jej, bądź co bądź melodyjny głos zamilkł, Lennon spojrzał na nią i ja już wiedziałam, tak samo jak ona i Shotton, że to co zaraz powie nie będzie bynajmniej miłe i przyjemne. Chłopak poprawił sobie włosy i z ironicznie miłym uśmiechem stwierdził całkiem poważnie:

- Kochanie, czy ktoś ci mówił, że idziesz z nami?

               W tej sekundzie w moim ciele rozległy się fanfary, a moje wewnętrzne ja śpiewało hymny radości i mściwej satysfakcji. Na twarzy biednej Marie malowała się bezsprzeczne zdziwienie wymieszane z wielkim upokorzeniem. Raz to robiła się czerwona to znów trupio blada. Pete trząsł się od powstrzymywanego śmiechu, przynajmniej tak to wyglądało i brzmiało.

               - Jesteś dla mnie niczym – wysyczała dziewczyna, a John, jak przystało na prawdziwego mężczyznę wzruszył tylko ramionami. Był najbardziej podłą istotą jaką poznałam w życiu i równocześnie za to go najbardziej lubiłam.

~*~

               Blackpool to małe miasteczko położone tuż obok Liverpoolu i jest ono uważane za jedno z dzielnic tego miasta. Słynęło z różnego rodzaju barów z żywą muzyką lub takich w których można było znaleźć wielkie maszyny grające, które wygrywały swoją duszę za jednego funta.

               Jedynym z takich barów była „Mary Jane” w której można było znaleźć tą drugą opcję rozrywki. Mała, jasnokremowa sala wypełniona była dymem papierosowym, który z pewnością można było kroić nożem oraz małymi stoliczkami po dwa lub cztery krzesła, które były niezwykle wysłużone, ale należycie spełniały swoją funkcję.

               Siedziałam wraz z Johnem i Petem przy jednym ze stolików, a z machiny grającej sączyło się słodkie ‘Love me Tender’. Z półprzymkniętymi powiekami przyglądałam się trzem parom, które tańczyły w takt muzyki. Choć była wczesna pora popołudniowa to bar był pełny, a biedny barman za kontuarem nie miał chwili spokoju.

               Piosenka powoli chyliła się ku końcowi, a Shotton nerwowo spoglądał na zegarek. W końcu zerwał się z krzesła, prawie je przewracając. Lennon spojrzał na niego i bardzo powoli wyciągnął dymiący papieros z ust.

- O czym znów zapomniałeś frajerze? – zapytał zupełnie poważnie, a nasz kolega pokręcił głową. Co prawda nie bardzo wiedziałam co to miało znaczyć, ale mój współlokator najwyraźniej bardzo dobrze zdawał sobie sprawę co się święci – Leć do matki – przyzwolił po chwili John, a ja coraz mniej wiedziałam co się dzieje wokół mnie. Może to przez ten dym papierosowy…

               Pete uśmiechnął się nieznacznie i pomachał nam na pożegnanie, a następnie już go nie było. Spojrzałam pytająco na Johna, a on uśmiechnął się i znów włożył papieros do ust.

- Nie powiedział ojcu, że został zwieszony i dopiero teraz sobie uświadomił, że jego ojczulek przychodzi tutaj po pracy w stoczni na małe procenty – powiedział chłopak dziwnym tonem. Tak jakby zazdrościł Shottonowi, że ma się czego bać. Uśmiechnęłam się nie wiedząc co powiedzieć, choć i tak, w tej chwili było już to nieważne, bo w drzwiach pojawiła się ruda kobieta z orzechowymi oczyma.

               Miałam wrażenie, że cały pub zamiera, a każdy kto w nim był, patrzy na tą kobietę. Nie była specjalnie ładna, ale kiedy tylko się pojawiała to cała uwaga skupiała się na niej. Zawsze tak było i będzie tak do momentu jej śmierci. W drzwiach stała Julia Lennon, a jej uśmiech, tak podobny do grymasu Johna był skierowany w naszą stronę.