8. Moje kochanie w czerni

            Stojąc na ganku przed domem na Woolton wszystko we mnie krzyczało, radziło by tam nie wchodzić. Ale równocześnie było to jedyne miejsce w którym miałam zapewniony dach nad głową. Westchnęłam przeciągle i otworzyłam drzwi.

            Już od progu zalała mnie fala Czajkowskiego. Przewróciłam oczyma i skierowałam się wprost ku schodom. Nie miałam ochoty witać się z współmieszkańcami, którzy powoli wywracali moje poukładane dotąd życie do góry nogami. Zdjęłam ze stóp zabłocone baleriny i wzięłam je do prawej ręki. Z wstrzymanym oddechem przeszłam obok salonu i kiedy miałam już nadzieję, że nikt mnie nie zauważył, usłyszałam głos Mimi.

            - Witaj Jude! – krzyknęła, a ja chcąc nie chcąc cofnęłam się dwa kroki do tyłu, czyli na tyle by móc ją zobaczyć. Starszą panią, z nieodłącznym papierosem i książką w ręku, siedzącą w jednym z tych starych, wiktoriańskich foteli – Miło, że wreszcie dałaś znak życia.

- Tak, dzień dobry – skłoniłam się lekko, a ona posłała mi przelotne spojrzenie zza swej powieści. Kiedy na powrót jej oczy spoczęły na treści książki, jej brwi powędrowały wysoko do góry.

- Nie wypada publicznie się obnażać – rzuciła i przewróciła kartkę. Chwilę trwało, aż zrozumiałam, że chodzi jej o moje stopy. A mówią, że lata pięćdziesiąte były tak wielce wyzwolone. Ci którzy tak twierdzą nie znają Mimi Smith – Dlaczego stoisz w progu? Dziewczyna w twoim wieku już dawno powinna leżeć w łóżku. Weź przykład z mego urokliwego bratanka. Wrócił o siedemnastej od pana Shottona i od tej pory znajduje się w pokoju… - rzekła i uśmiechnęła się pod nosem. Czasami żałowałam, że nie mogłam czytać w jej myślach. Uważam, że jej poglądy mogły być nad wyraz zabawne i pouczające. Na swój dziwny i ‘wielce’ pokręcony sposób. W końcu każdy musi być w jakimś stopniu zabawny dla samego siebie.

            - Przepraszam, poprawię się – mruknęłam cicho i spróbowałam wykrzesać z siebie choć odrobinę miłego uczucia w stosunku do tej kobiety – Tak jak już pani wspomniała wcześniej, skieruje się do swego pokoju – powiedziałam i odwróciłam się na pięcie. Nie miałam zamiaru trwać w tej idiotycznej sytuacji ani chwili dłużej. Do jasnej cholery! Byłam, to znaczy jestem Jude Retty! Czy jakoś tak…

            Z mętlikiem w głowie zaczęłam wspinać się po kolejnych stopniach schodów. Nagle dotarło do mnie, że nawet jeżeli jest to sen, to sen bardzo realny. Na tyle bym mogła odczuwać strach, ból, gniew i przerażenie. Oraz nieznośny głód. Wszystko to było na tyle prawdziwe, że ze zdziwieniem zaczęłam powoli w to wierzyć. Nie mogłam do końca życia tkwić w domu Mimi i łudzić się, że wszystko jakoś się ułoży.

            Tknięta dziwnym przeczuciem zatrzymałam się na przedostatnim stopniu i drżącą ręką wyciągnęłam z kieszeni sukienki portfel. Otworzyłam go i po raz pierwszy przeliczyłam swoje oszczędności. Nie zrozumcie mnie źle. Dotychczas nie musiałam się martwić tym ile mam przy sobie pieniędzy bo zwyczajnie ich nie nosiłam. Od tego były karty kredytowe… których teraz nie miałam.

            - Siedemdziesiąt funtów – szepnęłam do siebie i zdrętwiałam. Nie wyobrażałam sobie jak ktoś mógłby przeżyć za tak małą sumę. Poczułam jak robi mi się słabo, a przed oczyma zaczynają tańczyć czarne plamki. Usiadłam na schodach i ukryłam twarz w dłoniach. Przygryzłam mocno wargę, a po moich policzkach zaczęły spływać łzy bezsilności. Wiem, że było to zachowanie nad wyraz głupie, ale zrozumcie. W jednej chwili możecie sobie pozwolić na każdą rzecz, a w następnej zostajecie z siedemdziesięcioma funtami. To tak jakby zamiast jabłka dostać tylko gryzek.

            Nagle zerwałam się i pobiegłam do łazienki na piętrze. Wbiegłam do niej, zatrzaskując z całych sił drewniane drzwi. Przygnębiający, brudnawy błękit jeszcze bardziej spotęgował uczucie mdłości w moim żołądku.

            Otworzyłam toaletę i ze łzami lejącymi się po moich policzkach zmusiłam się do wymiotów. Kiedy już odkaszlnęłam, spuściłam wodę i wyprostowałam się. Akurat na tyle bym mogła zobaczyć się w lustrze.

            Nad wyraz odrażającą dziewczynę, która z byle powodu płacze, nie umie poradzić sobie z przyziemnymi problemami i myśli, że poprzez wizytę w łazience poradzi sobie z osobą, która w niej mieszka. Z obrzydzeniem odwróciłam wzrok i otarłam łzy wierzchem dłoni. Niestety, na próżno.

            Upadłam na podłogę i skuliłam kolana ku brodzie. Poczułam w ustach posmak krwi wymieszany z żółcią. Dopiero teraz zdałam sobie sprawę, że wciąż gryzę się w wargę.

- Gdzie jesteś mamo? – szepnęłam i znów zaniosłam się płaczem – Gdzie jestem ja? Jasna cholera. Czym zawiniłam? Boże, jeżeli mnie słyszysz to błagam, skróć te męczarnie. Ja chcę znów wrócić, chcę bez opamiętania kupować Chanel, biegać do butiku Prady i spać w atłasowej piżamie – szeptałam w kółko, niczym mantrę i w tej samej chwili usłyszałam ciche pukanie.

            - Jude? Jesteś tam? – usłyszałam niepewny głos Johna, a ja poczułam jak rośnie we mnie gniew. Czułam jak kolejna fala płaczu zbiera się tuż za moimi przymkniętymi powiekami. Pomimo wszystko odetchnęłam głęboko.

- Odejdź! Zostaw mnie w spokoju! – krzyknęłam w stronę drzwi, ale moje ostatnie słowa zostały zagłuszone przez mój spazmatyczny oddech, którym próbowałam zaczerpnąć choć naparstek powietrza pomiędzy kolejnymi falami dziecinnego szlochu.

- Czy ty… czy ty płaczesz? – usłyszałam po krótkiej ciszy, a Jude w mojej głowie zaczęła krzyczeć coś w rodzaju: „Nie, oczywiście, że nie. Tak sprawdzam, czy potrafię udawać wylew fontanny z mych oczu”. Zaśmiałam się cicho ze swych myśli. Musiałam prezentować sobą naprawdę cudowną scenę – …nie otworzysz tych drzwi to sam to zrobię - zdałam sobie sprawę, że John nadal do mnie mówi. I co najdziwniejsze miałam go głęboko gdzieś. Co mógł zrobić?

            Nagle drzwi otworzyły się gwałtownie. Do łazienki wpadł Lennon w prążkowanych spodniach od piżamy i białej koszuli. Rozejrzał się zdezorientowany, a dopiero po chwili spojrzał w dół. Jego zielone oczy zatrzymały się na mojej twarzy. Wyglądał jak zagubiony, mały chłopiec w parku, który nie wie gdzie są jego rodzice i co najważniejsze nie wie co dalej ze sobą zrobić.

            Szybkim ruchem uklęknął przy mnie i złapał mnie za przegub dłoni. Bez przekonania odepchnęłam go od siebie, ale to nic nie dało.

- Co ci jest? – zapytał i badawczym wzrokiem zaczął rozglądać się wokół naszej dwójki – Wymiotowałaś? Dlaczego? – ze zdenerwowaniem potargał swoje włosy zaczesując je do tyłu – Jude, do jasnej nędzy, odezwij się! Ktoś ci coś zrobił? Dlaczego cię zostawiłem? Trzeba było biec za tobą, wyjaśnić… - zaczął się plątać w swych myślach, a ja z rozbawieniem patrzyłam jak z każdą sekundą coraz bardziej się zamartwia. Co dziwniejsze, kiedy on z każdą chwilą czuł się coraz gorzej, ja czułam jak wstępują we mnie nowe siły. Po krótkiej chwili byłam gotowa nawet do tego by się uśmiechnąć.

- John, uspokój się – powiedziałam, a on w jednej chwili zamarł – Dobrze. Teraz mnie puść, bym mogła usiąść – jak za dotknięciem różdżki jego zimne dłonie zamiast zamykać się coraz ciaśniej wokół moich rąk i talii, zaczęły wolno słabnąć, a ż w końcu pomogły mi usiąść – Widzisz jakie to proste? – zapytałam, a on kiwnął głową – Nie musisz mnie już trzymać, raczej nie upadnę – przypomniałam, a on cofnął dłonie i zaczął je pocierać o nogi.

            - Co się stało? – powtórzył. Jego oczy świdrowały moją twarz jak nigdy przedtem. Cała jego postać podrygiwała w kuckach - Jeżeli to przeze mnie to przepraszam. Wiem, ponosi mnie, ale obiecuję, że więcej tego nie zrobię. Nigdy – zapewnił, a ja lekko się uśmiechnęłam.

- Nie pochlebiaj sobie, to nie twoja wina – odpowiedziałam, ale on dziwnym trafem nie wyglądał na przekonanego. Pokręcił głową i już miał coś powiedzieć, ale się powstrzymał.

- Co mogę dla ciebie zrobić? Wiesz, że jakbyś czegoś potrzebowała to masz tylko powiedzieć.– wyszeptał, a ja poczułam jak coś we mnie topnieje. Było w tym coś słodkiego, coś czego nie mogłam wyjaśnić. I dziwnie kojarzyło mi się to z jedną z piosenek The Beatles. Potrząsnęłam głową, by odpędzić się od melodii, która zaczęła grać w mojej głowie. Potem sobie powspominam.

- Dzięki – powiedziałam, nie bardzo wiedząc co wypadałoby odpowiedzieć. W końcu, bardzo powolnym ruchem, wstałam z podłogi, a mój towarzysz zrobił dokładnie to samo. Z tą różnicą, że jakieś trzy razy szybciej. Machinalnie chłopak ustawił się za mną, jakby bał się, że upadnę i chwycił mnie mocno w talii. Posłałam mu ostrzegawcze spojrzenie, ale jak to zwykle bywa, nawet tego nie zauważył.

- Wiesz o tym, że dam sobie radę sama? – podkreśliłam ostatni wyraz, ale najwyraźniej moja uwaga nie zrobiła na nim wrażenia. Przewróciłam oczyma i wyrwałam się z jego uścisku – Mówię, że sobie poradzę – rzuciłam dumnie i wyszłam z łazienki. Pomimo całej tej szopki, nadal czułam za sobą mojego nowego, wiernego stróża – Lennona. Nagle tknięta moją kolejną dziwną myślą, odwróciłam się w jego stronę.

- Możemy się umówić, że tej sceny w ogóle nie było? Że dziś nigdzie nie wyszliśmy? – zapytałam, a on zrobił dziwną minę. Na jego twarzy odbiła się konsternacja, by po chwili mógł zakwitnąć jeden z jego uśmiechów. Tym razem ten miły, ten rzadko spotykany.

- Dobra – odpowiedział i podał mi rękę na zgodę. Uścisnęłam ją. Jego dłoń była szorstka w dotyku przez godziny spędzone z gitarą w ręku – Ale musisz coś dla mnie zrobić – w jego zielonych oczach pojawiły się złowieszcze ogniki – Inaczej sprawa ląduje u Mimi.

- Zdrajca – szepnęłam z udawaną uraz i wzięłam się pod boki – Ale dobrze, niech ci będzie. O co chodzi?

- Nie tutaj – rzucił poważnie i chwyciwszy mnie za rękę, pociągnął w stronę swojego pokoju.

~*~

            Trudno opisać to co zastałam w pokoju Johna. Był o wiele mniejszy niż mój, bardziej w kształcie pola kwadratu niż prostokąta. Ściany, utrzymane w brzoskwiniowym odcieniu były poobwieszane wycinkami z gazet, plakatami Elvisa oraz satyrycznymi rysunkami autorstwa Johna wraz z śmiesznymi dopiskami. W niektórych miejscach doszukałam się nawet wydań własnej gazetki Lennona – ‘Daily Howl’ w której kpił z życia codziennego w jego szkole lub w samym Liverpoolu.

            Zaraz na lewo znajdowała się szafa, a naprzeciw niej łóżko – dokładnie tak jak u mnie. Obok łóżka, tuż przy ścianie stała czerwona, klasyczna gitara. Oprócz tego było tu jeszcze biurko pełne niedokończonych prac Lennona i duże okno z białymi jak śnieg firankami.

            Siedziałam na niezasłanym łóżku Lennona, a on sam zajął miejsce na blacie biurka. Spojrzałam na niego wyczekująco by przypomnieć mu, że nadal nic mi nie powiedział. Czasami miałam wrażenie, że Lennon…

- Masz umówić się z Shottonem – moje rozmyślania przerwała prośba, przepraszam, rozkaz Johna. Spojrzałam na niego jak na skończonego idiotę, ale nie zrobiło to na niego większego wrażenia. I co gorsza był całkowicie poważny.

- Chyba żartujesz sobie – wykpiłam go – Niby dlaczego miałabym się spotkać z Petem?

- Ponieważ mu obiecałem – odpowiedział bezczelnie, a ja w tej samej chwili miałam wielką ochotę go udusić. Już widziałam swoje chude palce, które zaciskają się na jego szyi. Trudno, miliony fanów będą musiały mi wybaczyć.

- Chyba się przesłyszałam. Obiecałeś mu, że się z nim umówię? – powtórzyłam, by się upewnić. Lennon pokiwał głową na potwierdzenie i zeskoczył z biurka, by rozłożyć się obok mnie. Odsunęłam się lekko, a on położył się na łóżku, zakładając dłonie pod głowę – Powiedz mi, dlaczego to zrobiłeś?

- Bo z kolei on obiecał mi, że się dołoży do nowego pudła basowego dla Lena, taki prezent – wyjaśnił niedbale i przeniósł wzrok z sufitu na mnie. Nagle w mojej głowie zaczęło kotłować się miliony pomysłów i wyjść z tej niewygodnej sytuacji. Zupełnie jak w dniu w którym poznałam i panią Smith i chłopaka przed sobą. W głowie znów zaczęła mi grać piosenka Żuków, ta sama, którą przypomniał mi Lennon w łazience. „Baby’s in Black” była świetna w tej sytuacji.

- Nie mogę tego zrobić – odpowiedziałam poważnie, próbując zasłonić uśmiech triumfu, który cisnął mi się na usta. Wzrok Johna ożywił się nagle. Podparł się na jednej ręce i tym razem on spojrzał na mnie wyczekująco – Ma to związek z moim dzisiejszym wybuchem płaczu. Bo widzisz… - przerwałam na chwile, by zbudować napięcie. Kurczę, powinnam pisać jakieś scenariusze, bądź, no nie wiem… zostać aktorką? – Zanim przyjechałam tutaj, w poszukiwaniu siostry, zdarzyło się coś jeszcze – oczy chłopaka wyglądały jak spodki. Nawet nie zauważyłam kiedy usiadł i oparł głowę o ścianę.

- Chcesz powiedzieć, że jesteś w ciąży? – zapytał zupełnie poważnie, a ja wybuchłam śmiechem. Patrzył na mnie zdezorientowany, jego twarz była bledsza niż zwykle.

- Nie – zaprzeczyłam – Jest inny powód dlaczego nie możesz używać mojej osoby jako karty przetargowej – wyjaśniłam zjadliwie, a on dziwnie się zaczerwienił – Mój chłopak…James, on zmarł krótko przed moim wyjazdem. Tak naprawdę to był jeden z powodów dla których wyjechałam z Londynu. Zginął podczas zamieszek, które wybuchły po wiecu mniejszości etnicznych – rzuciłam nie bardzo wiedząc czy to co mówię, jakkolwiek się klei ze sobą.

- Słyszałem, że to duży problem, ale nie wiedziałem, że aż taki – odezwał się nagle John, a ja spojrzałam na niego zdziwiona. Na jego twarzy malowało się coś na kształt… współczucia? Dotknął delikatnie mojego ramienia i uśmiechnął się – Powiem Shottonowi, żeby postarał się bardziej – rzucił, a ja poczułam się dziwnie nie fair w stosunku do tego chłopaka.