Większość
ludzi nie wierzy w przeznaczenie. Bo jak wierzyć w coś czego nie można
zdefiniować? Oczywiście, wielu próbowało namówić innych do tego, by poddali się
własnemu losowi, ale współczesny człowiek woli wierzyć we własne możliwości, a
nie w dary koła fortuny, które zwiemy życiem.
Tak było też w moim
przypadku. Byłam kolejną, nowobogacką dziewczyną z dobrego domu. Kolejną wychowanką
katolickich szkół dla dziewcząt dla której największą ambicją były nowe
kolekcje w Harrodsie. Innymi słowy, byłam przeciętna. Kolejna, która od życia
dostała za dużo i uważała, że tak będzie już zawsze.
Tego dnia wracałam z
nieudanych zakupów. Pamiętam, że miałam na sobie białą, krótką koronkową
sukienkę, a na nią narzuconą czarną ramoneskę. Bądź co bądź, ale klimat w
Anglii nie sprzyja trendsetterką. Na nogach lśniły nowe, czarne botki.
Nie wiem jak to się stało,
ale tego właśnie dnia, mój szofer Norman nie zaparkował wprost przy wejściu do
centrum handlowego. Byłam na niego wściekła, że dopuścił się do takiego
niedopatrzenia. Myślisz teraz, że byłam rozpieszczoną wariatką, co? Masz rację.
Byłam nią.
Zdenerwowana zachowaniem
Normana Fieldsa i z planem wyrzucenia go z pracy skierowałam się na drugą
stronę ulicy. I wtedy to się stało.
Na początku usłyszałam krzyk
ludzi, potem do tego doszły piski opon, następnie słyszałam już tylko swój
głos. Nadszedł ból, niewyobrażalny ból miażdżonych kości.
Kierowca czarnego sedana za
późno zauważył, że weszłam na ulicę i nie mógł już zareagować.
* * *
- Wiadomo coś o tej
dziewczynce? - usłyszałam aksamitny, damski głos.
Zmarszczyłam brwi, a raczej
próbowałam. Moje ciało odmawiało posłuszeństwa. Nie mogłam ruszyć nawet palcem.
Fala strachu wymieszanego z bólem zalała mnie z całą intensywnością. Jakiś
drażniący, pikający odgłos nad moją głową przyśpieszył.
- Nic. Pojawiła się znikąd -
poczułam jak szorstka, męska głos nadawcy tego przekazu dotyka mojego czoła.
Przy każdym jego ruchu w mojej głowie roiło się od palącego bólu.
- Szkoda, ciekawa
dziewczyna. Chociaż jej długie włosy i ta dość dziwna, męska kurtka są dość nie
na miejscu... - kobieta zawiesiła znacząco głos. Dość dziwna, męska kurtka - o
czym ona mówiła? W ogóle jak to możliwe, że moja mama jeszcze jej nie zrugała
za takie słowa. Dopiero po chwili zauważyłam, że nie czuję jej piżmowych
perfum, ani chłodnego uścisku dłoni. Byłam sama.
Nagle wspomnienie wypadku z
wielką, czarną maszyną sunącą wprost na mnie, wybuchło w mojej obolałej głowie.
Chciałam krzyczeć, ale mój głos rozchodził się tylko w moim ciele, nie miał
zamiaru wychodzić poza jego brzegi. Byłam więźniem, który nie miał prawa głosu.
