Wracając od Pete’a, John nie spuszczał mnie z oczu. Usilnie udawałam, że tego nie dostrzegam i powoli zaczynałam w to wierzyć. Szłam z nim za rękę i rozmyślałam nad tym, że jest osobą o tylu twarzach, że sam powoli się w nich gubi. Była to przerażająca myśl i niezwykle smutna.
Westchnęłam przeciągle i nagle poczułam jak Lennon przystaje w miejscu. Odwróciłam się w jego stronę i zobaczyłam naburmuszoną twarz pięciolatka.
- O co chodzi Johnny? – zapytałam i uśmiechnęłam się lekko. Puścił moją dłoń i podparł się pod boki. Zwęził oczy w szparki i w końcu z siebie wyrzucił:
- O co MI chodzi? Przepraszam, ale odkąd wyszliśmy od Shottona to nawet się do mnie nie odezwałaś...
- Nie prawda. Powiedziałam ‘chodźmy od razu do domu’ – przerwałam mu. Na jego policzkach pojawiły się czerwone plamy. Zaśmiałam się w duchu z komizmu tej sytuacji.
- Wiesz bardzo dobrze, że nie o to mi chodzi – wysyczał, a ja pokiwałam głową na znak potwierdzenia – Wracając idziesz zamyślona, westchnęłaś osiemnaście razy, tak, owszem, liczyłem – uprzedził moje pytanie – Podczas rozmowy z Barbarą miałem wrażenie, że zaraz się rozpłaczesz! – krzyknął, a ja cofnęłam się o krok do tyłu. W końcu wzruszył ramionami, podszedł i objął mnie. Poczułam jak wdycha zapach moich włosów – O co chodzi Jude?
- Nic mi nie jest John, spokojnie, wyluzuj – powiedziałam wprost do jego ramienia – Po prostu wolałabym gdybyś wcześniej mówił, że idziemy do Pete’a, że spotkam tam twoją byłą dziewczynę, która jest w ciąży... rozumiesz, takie podstawowe, drobne rzeczy – mój głos z każdą chwilą robił się coraz bardziej piskliwy. Chłopak odsunął się lekko ode mnie i spojrzał mi w oczy.
- Czasami nie rozumiem co ci się rodzi pod tą twoją łepetyną – uśmiechnął się, a następnie pochylił i pocałował mnie w usta. Kiedy się odsunął miałam wrażenie, że czas jakby zwolnił, zachwiałam się lekko i spojrzałam na niego. Chyba przeżywał to samo co ja, bo zamiast uśmiechu miał wielkiego banana na twarzy.
~*~
Przed domem w Mendpis stały dwa samochody, których wcześniej nie widziałam. Zdezorientowana spojrzałam na Johna, ale go jakby przy mnie nie było. Wpatrywał się w te cuda techniki, a jego uśmiech i tak już wielki, powiększał się z każdą sekundą. Bałam się, że zaraz nie starczy miejsca na jego twarzy.
- Nanny i Harrie przyjechały – wyszeptał, a ja w końcu zrozumiałam. Jego rodzina. Dziwne, ale w tej samej chwili przeszedł mnie dreszcz zgrozy... – Hej, może Liela też z nimi przyjechała! – wykrzyknął nagle, a ja podskoczyłam kilka centymetrów w górę.
Chłopak pociągnął mnie z całych sił do drzwi. Otworzył je i dosłownie wepchnął mnie do środka. Jeszcze nigdy nie widziałam by ktoś mógł tak się cieszyć z tego, że przyjechała do niego rodzina.
- Mimi? Jesteśmy! – krzyknął, ale głos pani Smith mu nie odpowiedział. Nawet Czajkowski zamilkł. Lennon podrapał się po głowie i chyba znów go olśniło bo złapał mnie mocno za rękę i pociągnął w stronę kuchni, a następnie w stronę drugich drzwi wyjściowych.
Kiedy tylko weszliśmy do ogródka za domem zmroziło mi krew. Tuż pod wiśnią, na środku ogródka, na trzech leżaczkach siedziały one. Ciotki Johna. Wygrzewały się w ostatnich promieniach słonecznych dzisiejszego dnia. Wokół nich biegali dwoje chłopców, może jedenastoletnich. Poczułam jak nogi uginają się pode mną, miałam największą ochotę uciec stamtąd, ale niestety silny uścisk Johna na mojej ręce skutecznie mi to uniemożliwił.
- Nanny! Harrie! Jesteście! – krzyknął chłopak i podszedł do swych ciotek. Chłopcy przestali biegać i cali zgrzani pojawili się tuż obok nas.
- Skoro ty się nie chcesz do nas pofatygować to trudno, my robimy to za ciebie... – powiedziała pierwsza z nich. Miała tak podobny głos do Mimi. Kobieta miała brązowe, skromnie upięte włosy i najszerszy uśmiech pod słońcem.
- Nanny, widzę, że humor ci dopisuje – orzekł chłopak i przytulił ciocię – Witaj Harrie! – szepnął do młodszej z kobiet o delikatnych rysach elfa oraz również brązowych włosach. Dopiero teraz zauważyłam, że każda z nich miała takie same oczy co Mimi – Jak tam w Szkocji?
- Deszczowo kochany, deszczowo – orzekła Harrie i zaśmiała się – A ta miła dziewczynka obok ciebie to? – wskazała na mnie palcem, a ja spłonęłam rumieńcem. W jednej chwili puściłam dłoń Johna. Spojrzał na mnie, ale nic nie powiedział.
- To nasza współlokatorka, panna Jude Retty – odpowiedziała Mimi. Nadal leżała z zamkniętymi oczyma na leżaku i napawała się słońcem.
- Bardzo mi miło – wykrztusiłam i spróbowałam się uśmiechnąć. Krewne chłopaka spoglądały na mnie wyczekująco, jakby oczekiwały, że mam coś jeszcze do powiedzenia.
- Gdzie Liela? – zapytał nagle Lennon. Przyjrzałam się jego twarzy, ale byłą taka jak przedtem. Byłam mu wdzięczna za takie obrócenie rozmowy.
- Przygotowuje się na studia medyczne, ale przesyła ci pozdrowienia – powiedział jeden z tych małych chłopców. Miał na głowie skórzaną czapkę, która przykrywała blond włoski. Posiadał piękne, duże, niebieskie oczy lalki.
- Trudno – mruknął chłopak – Tak w ogóle to cześć David... no i ty Michael – chłopiec o bladej cerze i brązowych włosach uśmiechnął się do mnie, a ja odwzajemniłam się tym samym. Kiedyś przeczytałam, że Lennon nazwał się najmniej kochanym dzieckiem na świecie, ale najwyraźniej nie pamiętał ludzi, którzy stali bądź leżeli, w przypadku ciotek przede mną.
~*~
Następny dzień miałam zapamiętać jako najgorętszy dzień roku 1957. Stałam na zielonym skwerku przed kościołem św. Pawła. Wszędzie wokół mnie tłoczyli się ludzie, stały stragany z ręczną ceramiką, z zabawami dla dzieci, specjalny namiot dla tych którzy chcieli odpocząć od skwaru przy dobrej, zimnej herbacie z lodem i cytryną. Właśnie tam znajdowały się teraz ciotki Lennona i plotkowały o tym, że nowy ksiądz sprawił parafii nowe organy, a to o tym, że podatki znów idą w górę... czyli o takich sprawach, które doprowadziły do tego, że wolałam zdychać na słońcu oczekując występu Johna na dzisiejszym jarmarku. Na scenie grała aktualnie grupa złożona z czterech mężczyzn, którzy ubrani byli w mundury tutejszej policji. Nawet się nie zastanawiałam jak ciepło musiało im być w tych wdziankach.
Zaśmiałam się na wspomnienie o ubraniu. Dzisiejszego ranka Mimi zrobiła awanturę Johnowi o to jak się ubrał. Odkryła nagle, że jest teddsem. Przekomicznie było patrzeć jak pani Smith rzuca wszystkim co wpadło jej w ręce w Johna i krzyczy by ściągnął te szmaty z siebie, bo ona ‘nie ma zamiaru się wstydzić przed ludźmi i udawać, że go nie zna’. Oczywiście, Lennon nic nie zdjął, a nawet dodał do swej kraciastej, pomarańczowej koszuli i czarnych rurek, długą do kolan, niebieską marynarkę.
Wraz z pierwszym tego dnia podmuchem wiatru, kapela złożona z czterech mężczyzn zakończyła swój występ. Podczas gdy policjanci zbierali swój sprzęt, The Quarrymen, a konkretniej Pete i Colin uwijali się w tyle ze swoimi instrumentami.
Nagle poczułam jak ktoś łapie mnie w talii i całuje w policzek.
- Życz nam szczęścia – John szepnął mi do ucha, a ja pokazałam mu założone palce. Usłyszałam jak się śmieje – Gdzieś tutaj jest Julia, proszę byś ją przywitała ode mnie mój czerwony kapturku – zrobił aluzję do mojego dzisiejszego stroju. Ścisnął mnie za dłoń, odsunął się i pobiegł na scenę.
Na podium wszedł ojciec Kent. Przybliżył się do mikrofony, podmuchał w niego kilka razy i uśmiechnął się, pokazując przy tym swoje wszystkie trzydzieści dwa zęby.
- Mam zaszczyt zaprosić państwa na występ grupy... – ksiądz odwrócił się w stronę chłopców, którzy skwapliwie przypomnieli mu nazwę grupy – The Quarrymen!
- Dziękuję ojcze za tak rzewne przedstawienie – powiedział zupełnie poważnie Lennon i posłał w moją stronę perskie oko – Chłopcy... – odwrócił się do swoich przyjaciół i rozległy się pierwsze takty „Be-Bop-A-Lula”. Uśmiechnęłam się kiedy usłyszałam jak John niemiłosiernie przedłuża pierwsze zwrotki piosenki.
- Jude! Jude! – odwróciłam się w stronę z której mnie wołano nadal ruszając się do rytmu. W moją stronę biegła Julia. Miała rozwiane włosy i uszczęśliwiony wyraz twarzy – Wreszcie cię znalazłam – wysapała kiedy wreszcie do mnie dotarła – John mówił, że będziesz gdzieś z przodu, jesteście taką piękną parą... – wyszeptała, a ja spojrzałam na nią zdziwiona. Czyli wiedziała. Może się to wydać cyniczne, ale cieszyłam się, że wiedziała ona, a nie Mimi.
- Hmm, dziękuję – odpowiedziałam i by skupić uwagę Julii na czymś innym dodałam – Świetnie dziś grają, na próbach gorzej im szło, ale... – urwałam nagle ponieważ tuż za głową matki Lennona zobaczyłam czarnowłosego chłopaka o twarzy cherubinka z jedną brwią wyżej od drugiej. Patrzył się w moją stronę i uśmiechał niepewnie. Szybko odwróciłam wzrok i spojrzałam na scenę. Tam znowu napotkałam spojrzenie Johna, pełne niepokoju i dziwnej nieufności. Posłałam mu uśmiech by go uspokoić, ale on już przeniósł wzrok gdzieś daleko.
Wraz z pierwszymi taktami „Maggie Mae” znów spojrzałam ponad głową Julii i znów natrafiłam na wzrok czarnowłosego chłopaka. To samo stało się przy „Come go with Me”.
- Ho, ho, jest tu Mimi! Właśnie nadchodzi wąską ścieżką – usłyszałam w piosence i ze zdziwieniem spojrzałam na matkę Lennona. Ona także nie wiedziała o co w tym wszystkim chodzi. Obie spojrzałyśmy na Johna, który ze zdenerwowaną miną przyglądał się oniemiałej Mimi, która stała tuż przed namiotem z herbatą. Nie miała pojęcia, że jej narwany bratanek miał zamiar wystąpić na dzisiejszym jarmarku.
Kiedy skończyły się ostatnie takty piosenki, Mimi nadal stała przed namiotem, ale już z tak rzadko spotykanym uśmiechem na twarzy. Klaskała kiedy John wraz z zespołem schodził ze sceny i kierował się do jednej z nadbudówek kościoła, by odpocząć.
- Biegnij do nich, ja i tak musze już poszukać Julii i Jackie. Czas na obiad – doradziła mi matka chłopaka i pogłaskała mnie po włosach – Powiedz mu, że był świetny – puściła do mnie oko, a ja pobiegłam w stronę drzwi w których znikł zespół.
Przekroczywszy próg uderzył mnie zapach papierosów. Skrzywiłam się i spróbowałam rozeznać w tej sali. Moja zguba stała przed wielką tablicą i rozmawiała z Petem, który siedział na jednej ze szkolnych ławek. Dopiero teraz doszło do mnie, że to sala szkółki niedzielnej.
Podbiegłam do nich i rzuciłam się Johnowi na szyję. Przytulił mnie mocno jedną ręką bo w drugiej trzymał butelkę z piwem.
- Świetnie wam poszło – powiedziałam kiedy wreszcie go puściłam i usiadłam obok Shottona, który skrupulatnie zrobił mi miejsce.
- Nam zawsze tak wychodzi – odpowiedział Lennon i upił potężnego łyka ze swej butelki. Nie wyglądał jakby był w najlepszym humorze. Spojrzałam na Pete’a w nadziei, że może on wie dlaczego chłopak ma taki humor, ale okazało się, że jego już nie ma. Stał przy Lenie, który pokazywał mu coś przy swoim basie. Kiedy na powrót odwróciłam wzrok ku Johnowi omal się nie przeraziłam. Jego wzrok mógł zabijać.
- O co ci znowu chodzi?
- Kim był tamten chłopak? – pomyślałam o czarnowłosym cherubinku w białej, sportowej marynarce. To nie był zwykły chłopak to był...
- John, mogę wam przerwać na chwilę? – odwróciłam zdziwiona głowę.
- Pewnie Ivan – mruknął zrezygnowany Lennon i pokręcił głową. Ivan był wysokim, chudym chłopakiem z czarnymi włosami i oczyma koloru gorzkiej czekolady. Ubrany w tweedową marynarkę i czarne rurki był jedynym członkiem The Quarrymen, którego jeszcze nie znałam.
- Chciałbym ci kogoś przedstawić... – nagle moje serce stanęło. Błagałam w myślach, by Ivan tego nie robił, choć dobrze wiedziałam, że jest to nieodwołalne. Bieg historii i takie tam – To jest Paul, mój dobry przyjaciel. Świetnie gra na gitarze i fortepianie – dopiero teraz zauważyłam, że w drzwiach stoi czarnowłosy chłopak o wyrazie twarzy cherubina. Spojrzałam na Johna. Jego twarz była jak maska co jak już zdążyłam zauważyć oznaczało, że jest zdenerwowany. Bardzo zdenerwowany.
Obudził mnie przyjemny zapach parówek zapiekanych w cieście. Zaczerpnęłam głęboko powietrza i powoli otworzyłam oczy. Oślepiający blask poranka spowodował, że zamrugałam kilka razy i zasłoniłam się kołdrą. Niespodziewanie zalała mnie fala wspomnień wczorajszego dnia. Uśmiechnęłam się i poczułam dziwne uczucie trzepotania tuż obok serca. A może to było właśnie ono? Przygryzłam wargę, przeciągnęłam się i usiadłam na łóżku.
Rozejrzałam się po pokoju. Na półce znajdowała się złożona na pół, kremowa kartka. Wzięłam ją do ręki.
- Otwórz mnie do cholery, śpiąca królewno! – przeczytałam i zaśmiałam się. Tekst zapisany był niezwykle kaligraficznym pismem jak na Johna. Odszyfrowanie tych zlepek liter zajęło mi tylko minutę. Postęp. Pokręciłam głową i otworzyłam kartkę.
Nagle, ze środka listu, na białą pościel spadła konwalia. Wzięłam go do ręki i pozwoliłam by białe kwiaty pogładziły mnie po twarzy. Uśmiechnęłam się i na powrót skupiłam się na słowach chłopaka.
- Droga Jude. Na wstępie, jeżeli jesteś uczulona na konwalie to zrozumiem jeżeli kiedy się spotkamy stłuczesz mnie na kwaśne jabłko. Jeżeli nie, to dobrze, bo swoją drogą, kwiatek pasuje do ciebie. Więc się nim ciesz. Swoją drogą to będę na ciebie czekać o 13 kilka przecznic za domem. Jak wyjdziesz za drzwi po prostu skieruj się na lewo i cały czas idź prosto. Nie spóźnij się, to ważne!!! – słowo ‘ważne’ podkreślono jeszcze trzy razy. Przewróciłam oczyma i spojrzałam na zegarek. Ze zdenerwowaniem zauważyłam, że jest wpół do trzynastej. Jednym, szybkim ruchem zerwałam się z łóżka i otworzyłam szafę. Na chybił trafił wybrałam czarną sukienkę w drobne, gęsto usiane, białe groszki. Ubrałam się w nią, a włosy spięłam w ciasny kok. Przygładziłam sukienkę, a w następnej chwili już zbiegałam po schodach.
~*~
Będąc tuż przy kuchni zwolniłam nieco kroku i jak najciszej mogłam spróbowałam skierować się do głównego holu.
- Chwila, chwila panienko! Gdzie się wybierasz? – nagle, dosłownie znikąd wyrosła przede mną Mimi. Zamrugałam oczyma i zaczerwieniłam się po uszy – Nie zjesz śniadania?
- Przepraszam, ale się śpieszę – odpowiedziałam przymilnie, ale jej wzrok ani na chwilę nie zrobił się bardziej ciepły. Wręcz przeciwnie – Poza tym nie jestem głodna... mam parę sprawunków w mieście więc pewnie tam coś sobie zjem, ja naprawdę... – uciszyła mnie ruchem ręki.
- Nie rozumiem co się dzieje z dzisiejszą młodzieżą. Najpierw John, teraz ty – westchnęła i patrząc gdzieś w dal pokręciła głową – Idź, tylko nie grzesz – mruknęła w końcu i już miała wrócić znów do kuchni kiedy nagle się zatrzymała – Nie przeraź się jak wrócisz do domu. Ma przyjechać moja siostra z rodziną – wyjaśniła, a ja potakująco kiwnęłam głową. Mimi machnęła na mnie ręką i zostawiła mnie samą.
Ubrałam buty i wyszłam z domu na Woolton. Dziwne, ale wiadomość o rodzinie Johna obudziła we mnie paradoksalny strach, którego nie umiałam w żaden sposób wytłumaczyć, a co dopiero pozbyć się go. Nagle zrobiło mi się zimno, a dobry humor ulotnił się tak szybko jakby w ogóle go nie było.
Nagle poczułam jak ktoś łapie mnie w tali i mocno przytula. John złożył na moim policzku przelotny pocałunek, a następnie uśmiechnął się do mnie szelmowsko.
- Głucha jesteś – powiedział do mnie, a ja spojrzałam na niego jak na ostatniego idiotę. W jakiś niewytłumaczalny sposób mój strach przed rodziną chłopaka rozwiał się, a na jego miejsca wstąpiło coś na wzór rozbawienia.
- Że co proszę? – zapytałam i odsunęłam się od niego. Pokręcił głową i na powrót przygarnął mnie do siebie.
- Głucha – powtórzył, a ja znów zaczęłam wyrywać się z jego uścisku. Na próżno – Biegłem za tobą, wołałam z całych sił, a ty nic. Niewzruszona jak kamień. Nie widzę byś miała reakcję alergiczną więc nie znajduję wytłumaczenia na twe naganne zachowanie – ostatnie słowa wyszeptał mi wprost do ucha. Zarumieniłam się i uśmiechnęłam się lekko.
- Zamyśliłam się – powiedziałam cicho, a on ujął mnie za rękę. Przyjrzałam mu się. Był jakiś inny. Mniej niechlujny i cały, jakby to ująć... promieniał. Tak, to dobre słowo – Masz dziś zadziwiająco dobry humor – stwierdziłam, a on odwrócił twarz w moją stronę. Jego usta były złożone w dzióbek.
- Dlaczego by nie? Obok mnie idzie piękna dziewczyna, mamy w końcu słoneczny dzień i pogodziłem się z mamą. Czego chcieć więcej? – ścisnął moją rękę i zapatrzył się w drogę przed nami. Był odprężony, pewny siebie. Chciałam coś powiedzieć, jakoś skomentować to, że znów jest w dobrych stosunkach z Julią, że cieszę się jego szczęściem, ale jakoś nie potrafiłam wydusić z siebie żadnego słowa. Nie powiem, że nie obeszło mnie to, że określił mnie mianem pięknej i to głównie z tego powodu nie umiałam wymyślić nic konkretnego. Ponad to każde słowo wydawało mi się teraz zbędne. W końcu oparłam swoją głowę o jego ramię i pozwoliłam mu się prowadzić w nieznaną stronę.
~*~
Stałam z Johnem przed wejściem do domu Pete’a Shottona. Myślałam, że zabiję Lennona kiedy oświadczył, że idziemy na próbę zespołu. Owszem, chciałam ich zobaczyć, ale dobrze wiedziałam czym to mogło się skończyć. Nie miałam zamiaru być drugą Yoko Ono. Swoje zdenerwowanie skryłam za uśmiechem i dzielnie czekałam, aż otworzą się przede mną wrota do piekieł.
- Czeee... – Pete zamarł w połowie gdy tylko jego oczy spoczęły na mojej postaci. W jednej sekundzie jego uśmiech prysł z twarzy. John przygarnął mnie bliżej siebie i położył swą dłoń na moim biodrze.
- Cześć frajerze – rzucił – Mam nadzieję, że nie będzie ci przeszkadzać moja Jude – podkreślił słowo ‘moja’, a ja miałam ochotę zapaść się pod ziemię. Zgrabnym ruchem zrzuciłam z siebie dłoń chłopaka.
- Nie ma sprawy. Nie ty jeden dzisiaj złamałeś zasadę i przyprowadziłeś ze sobą gościa – mruknął i szerzej otworzył drzwi. Weszliśmy do środka i w następnej chwili spod podłogi rozszedł się głos:
- Przyszedł już? Jeżeli tak, to zejdź wreszcie łajzo – usłyszałam nieznany mi głos. John uśmiechnął się i nie patrząc na mnie po prostu wyszedł z sieni. Nagle zaschło mi w gardle. Przyrzekłam sobie, że jak tylko zostanę z nim sam na sam to urwę mu głową, a wcześniej mu nawrzucam od najgorszych, że zostawił mnie z...
- Więc jesteś z nim? – moje przemyślenia przerwał nienaturalnie drżący głos Shottona. W końcu zebrałam się na odwagę by na niego spojrzeć. Był bardziej blady niż zwykle i miał czerwone oczy.
- Pete, to nie tak jak myślisz – zaczęłam, ale on pokręcił głową. Uznałam, że był to gest mówiący coś w stylu: ‘Przestań się babo wysilać’.
- Co on może ci zaoferować czego ja nie potrafię? Czego nie mam? – wyrzucił z siebie, a ja zamrugałam oczyma nie bardzo wiedząc co się stało – To mój najlepszy przyjaciel odkąd pamiętam i zawsze dostawał to czego chciał. I przykro mi to mówić, ale to skończony dupek, który nigdy nie pojmie jakie szczęście ma w życiu – zaczerpnął głęboko powietrza i poprawił swoją czuprynę – Zaprowadzę cię na dół – powiedział w końcu i nie mówiąc już słowa więcej zaprowadził mnie ku schodom, które prawdopodobnie prowadziły do piwnicy.
Zaświecił małą żarówkę i wskazał ręką bym zeszła w głąb domu. Podpierając się ściany zrobiłam to co mi kazał. W palcach pozostawał mi tynk, który płatami schodził ze ścian. W końcu po nie wiadomo jak wielkiej liczbie schodów ujrzałam w dole przestronną salę, słabo oświetloną pojedynczymi, gołymi żarówkami, które zwisały ze stropu. W powietrzu roznosił się zapach tanich papierosów i piwa. Pod jedną z szarych ścian, tuż obok drewnianych pudeł stała perkusja, a wokół niej na rozsianych to tum to tam krzesłach, siedzieli oni. Początkujący muzycy. Niektórzy stroili gitary, inni palili w spokoju Nelsony.
- Już myślałem, że Pete zabił cię w afekcie i teraz szuka sposobu jak tu się pozbyć ciała. Długo cię nie było panno Jude – zażartował John gdy tylko mnie zobaczył. Odwróciłam się do tyłu, by choć oczami przeprosić Shottona za gruboskórność Lennona, ale chłopaka już nie było. Stał teraz obok tych tajemniczych, drewnianych skrzyń i powoli sączył piwo.
John chwycił mnie za dłoń i poprowadził ku innym.
- Tu masz Colina, Erica, Roda i Phila, no i Lena – pokolei każdy z chłopaków uśmiechnął się do mnie, a następnie każdy z nich wrócił do swoich zajęć – Powinnaś poznać jeszcze Ivana, ale on olał sprawę, jak zwykle – rzucił niedbale. Niestety ja już go nie słuchałam. Nawet ciekawostek na temat jego kolegów z zespołu. Moją uwagę przykuła średniego wzrostu dziewczyna, która powoli kroczyła w naszą stronę. Posiadała śliczne blond rude włosy do ramion i duże orzechowe oczy. Ze zdziwieniem zauważyłam, że jest w ciąży.
- Nie przedstawisz mnie, Johny? – zapytała lekko ochrypłym głosem. Lennon uśmiechnął się na jej widok – Dobra, sama to zrobię – rzuciła niedbale i podała mi dłoń – Barbara Baker, była stała Johny’ego – w tej chwili miałam największą ochotę zabić ją tymi rękoma. Jeżeli myślałam, że nie lubiłam Marie, to oznaczało to, że nie znałam Barbary. W mojej głowie kotłowało się tylko jedno zdanie. Ona była jego dziewczyną. ONA była jego dziewczyną. Była JEGO dziewczyną.
- Miło mi, Jude Retty – uścisnęłam jej dłoń i uśmiechnęłam się przymilnie. Ze zdziwieniem zauważyłam, że nie ma już przy nas Lennona. Chłopak stał teraz i pomagał podajże Ericowi, wypić do końca jego przydział alkoholu. Przysięgam, że później go uduszę.
- Nie lubisz mnie – oszacowała, a ja spłonęłam rumieńcem. Dziewczyna wzięła mnie pod rękę i zaprowadziła w stronę oddalonych od reszty krzeseł – Nie przejmuj się. Nie odbiorę ci go – powiedziała ze śmiechem, a ja coraz bardziej naburmuszona usiadłam na stołku tuż obok niej – Widzisz ja i John mamy za sobą cudowne chwile. Wysiadki przed Lime Street i inne takie – uśmiechnęła się do swoich myśli i następnie pogładziła po brzuchu. Nie miałam pojęcia o co chodziło z tą Lime Street i za nic nie chciałam się dowiedzieć – Ale widzisz to? – kontynuowała swój monolog wskazując na swój brzuch. Przytaknęłam głową – Myślał, że to jego – wskazała głową na Johna – Było to jakieś siedem miesięcy temu, miesiąc po naszym rozstaniu. Całymi dniami i nocami wystawał przed moim oknem, krzyczał, że chce się ożenić, że to powinno być jego dziecko. I uprzedzę twoje pytanie. Nie jest jego. To dziecko Colina – przeniosłam wzrok na niepozornego mężczyznę o mysim odcieniu włosów, który właśnie zaczął wygrywać różnorakie rytmy na perkusji – Wiem, że zabrzmi to irracjonalnie, ale będziesz pierwszą osobą której to powiem. Jesteś tak podobna do mnie. Pragnęłam by to coś co we mnie rośnie było Johna, nawet nie wiesz jak wielkie serce skrywa się pod tą tłustą fryzurą i marynarką Teddy Boy’a. Za miesiąc nie będzie mnie już w Liverpoolu, chcę tylko byś się nim zaopiekowała – zdałam sobie sprawę, że Barbara już nie mówi, a szepcze, a jej blade dłonie zaciskają się na mojej ręce.
Kiwnęłam głową, a ona rozluźniła uścisk. Spojrzałam na śmiejącego się Johna i poczułam jak coś się we mnie zaciska. Jego życie było jak rozsypane puzzle, które wbrew rozsądkowi próbowałam poukładać, choć nie wiedziałam dlaczego, po co ani jak.
Nagle nasze spojrzenia spotkały się. Zmusiłam się na wymuszony uśmiech, a on przystanął w pół ruchu. Wiedziałam, że zaraz przyjdzie do mnie i zapyta się co jest nie tak, ale w tej samej chwili podszedł do niego Len. Odetchnęłam z ulgą, a on po raz ostatni posłał mi zagadkowe spojrzenie.
