Wracając od Pete’a, John nie spuszczał mnie z oczu. Usilnie udawałam, że tego nie dostrzegam i powoli zaczynałam w to wierzyć. Szłam z nim za rękę i rozmyślałam nad tym, że jest osobą o tylu twarzach, że sam powoli się w nich gubi. Była to przerażająca myśl i niezwykle smutna.
Westchnęłam przeciągle i nagle poczułam jak Lennon przystaje w miejscu. Odwróciłam się w jego stronę i zobaczyłam naburmuszoną twarz pięciolatka.
- O co chodzi Johnny? – zapytałam i uśmiechnęłam się lekko. Puścił moją dłoń i podparł się pod boki. Zwęził oczy w szparki i w końcu z siebie wyrzucił:
- O co MI chodzi? Przepraszam, ale odkąd wyszliśmy od Shottona to nawet się do mnie nie odezwałaś...
- Nie prawda. Powiedziałam ‘chodźmy od razu do domu’ – przerwałam mu. Na jego policzkach pojawiły się czerwone plamy. Zaśmiałam się w duchu z komizmu tej sytuacji.
- Wiesz bardzo dobrze, że nie o to mi chodzi – wysyczał, a ja pokiwałam głową na znak potwierdzenia – Wracając idziesz zamyślona, westchnęłaś osiemnaście razy, tak, owszem, liczyłem – uprzedził moje pytanie – Podczas rozmowy z Barbarą miałem wrażenie, że zaraz się rozpłaczesz! – krzyknął, a ja cofnęłam się o krok do tyłu. W końcu wzruszył ramionami, podszedł i objął mnie. Poczułam jak wdycha zapach moich włosów – O co chodzi Jude?
- Nic mi nie jest John, spokojnie, wyluzuj – powiedziałam wprost do jego ramienia – Po prostu wolałabym gdybyś wcześniej mówił, że idziemy do Pete’a, że spotkam tam twoją byłą dziewczynę, która jest w ciąży... rozumiesz, takie podstawowe, drobne rzeczy – mój głos z każdą chwilą robił się coraz bardziej piskliwy. Chłopak odsunął się lekko ode mnie i spojrzał mi w oczy.
- Czasami nie rozumiem co ci się rodzi pod tą twoją łepetyną – uśmiechnął się, a następnie pochylił i pocałował mnie w usta. Kiedy się odsunął miałam wrażenie, że czas jakby zwolnił, zachwiałam się lekko i spojrzałam na niego. Chyba przeżywał to samo co ja, bo zamiast uśmiechu miał wielkiego banana na twarzy.
~*~
Przed domem w Mendpis stały dwa samochody, których wcześniej nie widziałam. Zdezorientowana spojrzałam na Johna, ale go jakby przy mnie nie było. Wpatrywał się w te cuda techniki, a jego uśmiech i tak już wielki, powiększał się z każdą sekundą. Bałam się, że zaraz nie starczy miejsca na jego twarzy. - Nanny i Harrie przyjechały – wyszeptał, a ja w końcu zrozumiałam. Jego rodzina. Dziwne, ale w tej samej chwili przeszedł mnie dreszcz zgrozy... – Hej, może Liela też z nimi przyjechała! – wykrzyknął nagle, a ja podskoczyłam kilka centymetrów w górę.
Chłopak pociągnął mnie z całych sił do drzwi. Otworzył je i dosłownie wepchnął mnie do środka. Jeszcze nigdy nie widziałam by ktoś mógł tak się cieszyć z tego, że przyjechała do niego rodzina.
- Mimi? Jesteśmy! – krzyknął, ale głos pani Smith mu nie odpowiedział. Nawet Czajkowski zamilkł. Lennon podrapał się po głowie i chyba znów go olśniło bo złapał mnie mocno za rękę i pociągnął w stronę kuchni, a następnie w stronę drugich drzwi wyjściowych.
Kiedy tylko weszliśmy do ogródka za domem zmroziło mi krew. Tuż pod wiśnią, na środku ogródka, na trzech leżaczkach siedziały one. Ciotki Johna. Wygrzewały się w ostatnich promieniach słonecznych dzisiejszego dnia. Wokół nich biegali dwoje chłopców, może jedenastoletnich. Poczułam jak nogi uginają się pode mną, miałam największą ochotę uciec stamtąd, ale niestety silny uścisk Johna na mojej ręce skutecznie mi to uniemożliwił.
- Nanny! Harrie! Jesteście! – krzyknął chłopak i podszedł do swych ciotek. Chłopcy przestali biegać i cali zgrzani pojawili się tuż obok nas.
- Skoro ty się nie chcesz do nas pofatygować to trudno, my robimy to za ciebie... – powiedziała pierwsza z nich. Miała tak podobny głos do Mimi. Kobieta miała brązowe, skromnie upięte włosy i najszerszy uśmiech pod słońcem.
- Nanny, widzę, że humor ci dopisuje – orzekł chłopak i przytulił ciocię – Witaj Harrie! – szepnął do młodszej z kobiet o delikatnych rysach elfa oraz również brązowych włosach. Dopiero teraz zauważyłam, że każda z nich miała takie same oczy co Mimi – Jak tam w Szkocji?
- Deszczowo kochany, deszczowo – orzekła Harrie i zaśmiała się – A ta miła dziewczynka obok ciebie to? – wskazała na mnie palcem, a ja spłonęłam rumieńcem. W jednej chwili puściłam dłoń Johna. Spojrzał na mnie, ale nic nie powiedział.
- To nasza współlokatorka, panna Jude Retty – odpowiedziała Mimi. Nadal leżała z zamkniętymi oczyma na leżaku i napawała się słońcem.
- Bardzo mi miło – wykrztusiłam i spróbowałam się uśmiechnąć. Krewne chłopaka spoglądały na mnie wyczekująco, jakby oczekiwały, że mam coś jeszcze do powiedzenia.
- Gdzie Liela? – zapytał nagle Lennon. Przyjrzałam się jego twarzy, ale byłą taka jak przedtem. Byłam mu wdzięczna za takie obrócenie rozmowy.
- Przygotowuje się na studia medyczne, ale przesyła ci pozdrowienia – powiedział jeden z tych małych chłopców. Miał na głowie skórzaną czapkę, która przykrywała blond włoski. Posiadał piękne, duże, niebieskie oczy lalki.
- Trudno – mruknął chłopak – Tak w ogóle to cześć David... no i ty Michael – chłopiec o bladej cerze i brązowych włosach uśmiechnął się do mnie, a ja odwzajemniłam się tym samym. Kiedyś przeczytałam, że Lennon nazwał się najmniej kochanym dzieckiem na świecie, ale najwyraźniej nie pamiętał ludzi, którzy stali bądź leżeli, w przypadku ciotek przede mną.
~*~
Zaśmiałam się na wspomnienie o ubraniu. Dzisiejszego ranka Mimi zrobiła awanturę Johnowi o to jak się ubrał. Odkryła nagle, że jest teddsem. Przekomicznie było patrzeć jak pani Smith rzuca wszystkim co wpadło jej w ręce w Johna i krzyczy by ściągnął te szmaty z siebie, bo ona ‘nie ma zamiaru się wstydzić przed ludźmi i udawać, że go nie zna’. Oczywiście, Lennon nic nie zdjął, a nawet dodał do swej kraciastej, pomarańczowej koszuli i czarnych rurek, długą do kolan, niebieską marynarkę.
Wraz z pierwszym tego dnia podmuchem wiatru, kapela złożona z czterech mężczyzn zakończyła swój występ. Podczas gdy policjanci zbierali swój sprzęt, The Quarrymen, a konkretniej Pete i Colin uwijali się w tyle ze swoimi instrumentami.
Nagle poczułam jak ktoś łapie mnie w talii i całuje w policzek.
- Życz nam szczęścia – John szepnął mi do ucha, a ja pokazałam mu założone palce. Usłyszałam jak się śmieje – Gdzieś tutaj jest Julia, proszę byś ją przywitała ode mnie mój czerwony kapturku – zrobił aluzję do mojego dzisiejszego stroju. Ścisnął mnie za dłoń, odsunął się i pobiegł na scenę.
Na podium wszedł ojciec Kent. Przybliżył się do mikrofony, podmuchał w niego kilka razy i uśmiechnął się, pokazując przy tym swoje wszystkie trzydzieści dwa zęby.
- Mam zaszczyt zaprosić państwa na występ grupy... – ksiądz odwrócił się w stronę chłopców, którzy skwapliwie przypomnieli mu nazwę grupy – The Quarrymen!
- Dziękuję ojcze za tak rzewne przedstawienie – powiedział zupełnie poważnie Lennon i posłał w moją stronę perskie oko – Chłopcy... – odwrócił się do swoich przyjaciół i rozległy się pierwsze takty „Be-Bop-A-Lula”. Uśmiechnęłam się kiedy usłyszałam jak John niemiłosiernie przedłuża pierwsze zwrotki piosenki.
- Jude! Jude! – odwróciłam się w stronę z której mnie wołano nadal ruszając się do rytmu. W moją stronę biegła Julia. Miała rozwiane włosy i uszczęśliwiony wyraz twarzy – Wreszcie cię znalazłam – wysapała kiedy wreszcie do mnie dotarła – John mówił, że będziesz gdzieś z przodu, jesteście taką piękną parą... – wyszeptała, a ja spojrzałam na nią zdziwiona. Czyli wiedziała. Może się to wydać cyniczne, ale cieszyłam się, że wiedziała ona, a nie Mimi.
- Hmm, dziękuję – odpowiedziałam i by skupić uwagę Julii na czymś innym dodałam – Świetnie dziś grają, na próbach gorzej im szło, ale... – urwałam nagle ponieważ tuż za głową matki Lennona zobaczyłam czarnowłosego chłopaka o twarzy cherubinka z jedną brwią wyżej od drugiej. Patrzył się w moją stronę i uśmiechał niepewnie. Szybko odwróciłam wzrok i spojrzałam na scenę. Tam znowu napotkałam spojrzenie Johna, pełne niepokoju i dziwnej nieufności. Posłałam mu uśmiech by go uspokoić, ale on już przeniósł wzrok gdzieś daleko.
Wraz z pierwszymi taktami „Maggie Mae” znów spojrzałam ponad głową Julii i znów natrafiłam na wzrok czarnowłosego chłopaka. To samo stało się przy „Come go with Me”.
- Ho, ho, jest tu Mimi! Właśnie nadchodzi wąską ścieżką – usłyszałam w piosence i ze zdziwieniem spojrzałam na matkę Lennona. Ona także nie wiedziała o co w tym wszystkim chodzi. Obie spojrzałyśmy na Johna, który ze zdenerwowaną miną przyglądał się oniemiałej Mimi, która stała tuż przed namiotem z herbatą. Nie miała pojęcia, że jej narwany bratanek miał zamiar wystąpić na dzisiejszym jarmarku.
Kiedy skończyły się ostatnie takty piosenki, Mimi nadal stała przed namiotem, ale już z tak rzadko spotykanym uśmiechem na twarzy. Klaskała kiedy John wraz z zespołem schodził ze sceny i kierował się do jednej z nadbudówek kościoła, by odpocząć.
- Biegnij do nich, ja i tak musze już poszukać Julii i Jackie. Czas na obiad – doradziła mi matka chłopaka i pogłaskała mnie po włosach – Powiedz mu, że był świetny – puściła do mnie oko, a ja pobiegłam w stronę drzwi w których znikł zespół.
Przekroczywszy próg uderzył mnie zapach papierosów. Skrzywiłam się i spróbowałam rozeznać w tej sali. Moja zguba stała przed wielką tablicą i rozmawiała z Petem, który siedział na jednej ze szkolnych ławek. Dopiero teraz doszło do mnie, że to sala szkółki niedzielnej.
Podbiegłam do nich i rzuciłam się Johnowi na szyję. Przytulił mnie mocno jedną ręką bo w drugiej trzymał butelkę z piwem.
- Świetnie wam poszło – powiedziałam kiedy wreszcie go puściłam i usiadłam obok Shottona, który skrupulatnie zrobił mi miejsce.
- Nam zawsze tak wychodzi – odpowiedział Lennon i upił potężnego łyka ze swej butelki. Nie wyglądał jakby był w najlepszym humorze. Spojrzałam na Pete’a w nadziei, że może on wie dlaczego chłopak ma taki humor, ale okazało się, że jego już nie ma. Stał przy Lenie, który pokazywał mu coś przy swoim basie. Kiedy na powrót odwróciłam wzrok ku Johnowi omal się nie przeraziłam. Jego wzrok mógł zabijać.
- O co ci znowu chodzi?
- Kim był tamten chłopak? – pomyślałam o czarnowłosym cherubinku w białej, sportowej marynarce. To nie był zwykły chłopak to był...
- John, mogę wam przerwać na chwilę? – odwróciłam zdziwiona głowę.
- Pewnie Ivan – mruknął zrezygnowany Lennon i pokręcił głową. Ivan był wysokim, chudym chłopakiem z czarnymi włosami i oczyma koloru gorzkiej czekolady. Ubrany w tweedową marynarkę i czarne rurki był jedynym członkiem The Quarrymen, którego jeszcze nie znałam.
- Chciałbym ci kogoś przedstawić... – nagle moje serce stanęło. Błagałam w myślach, by Ivan tego nie robił, choć dobrze wiedziałam, że jest to nieodwołalne. Bieg historii i takie tam – To jest Paul, mój dobry przyjaciel. Świetnie gra na gitarze i fortepianie – dopiero teraz zauważyłam, że w drzwiach stoi czarnowłosy chłopak o wyrazie twarzy cherubina. Spojrzałam na Johna. Jego twarz była jak maska co jak już zdążyłam zauważyć oznaczało, że jest zdenerwowany. Bardzo zdenerwowany.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz