29 czerwca miał nastąpić mój
sądny dzień. Jude Elizabeth Retty, spadkobierczyni jednej z największych fortun
w Europie miała podjąć pracę, jak zwykły szarak.
Obudziłam się jeszcze przed wschodem słońca, tak
wcześnie, że nawet Mimi nie zdążyła wstać z łóżka. Przetarłam oczy i spojrzałam
w sufit. Czułam się podle po wczorajszych kłamstwach, które zaserwowałam
Johnowi. Pomimo wszystko nadal miałam uczucia. Byłam tak zażenowana, że wzięłam
się w sobie i przed zaśnięciem poszłam pożegnać się z panią Smith oraz jej
moralnością. Przynajmniej ona ją posiadała.
Chciałam tego feralnego dnia poradzić sobie choć z jednym
demon i rozwiązać problem pracy. Na ‘szczęście’ okazało się, że ciotka Lennona,
owszem, znała kogoś kto potrzebował młodej dziewczyny do pracy i w następnej
chwili już dzwoniła do niejakiej pani Crewley. Pięć minut później miałam posadę,
a Mimi patrzyła na mnie z aprobatą wypisaną na twarzy.
Przewróciłam oczyma i wstałam z łóżka. Moja powłóczysta
koszula nocna szurała po ziemi kiedy na wpół przytomna szłam do łazienki z
naręczem ubrań. Otworzyłam drzwi najciszej jak umiałam, a potem powtórzyłam tą
czynność tylko, że w odwrotną stronę. Spojrzałam na swoje odbicie w lustrze i
doszłam do wniosku, że wyglądam jak śmierć. Tylko, że z blond włosami. I w
białej piżamie.
Ubrałam się w małą czarną, niestety nie od Chanel, a na
szyi zawiązałam białą apaszkę w drobne, czarne kropki. Swoje długie włosy
spięłam w gruby kok i nałożyłam opaskę. Również czarną. Nie patrząc dłużej na
siebie wyszłam cicho z łazienki i zeszłam po schodach.
Wiedziałam, że nie mogę niczego zjeść więc od razu
skierowałam się do wyjścia, zatrzymując się tylko po to by założyć buty.
Rozejrzałam się ostatni raz i sprawdziłam czy w kieszeni sukienki mam portfel i
karteczkę z adresem.
- Gardner Street 27,
przybywam – mruknęłam cicho i zamknęłam za sobą drzwi, przekręcając klucz w
zamku.
~*~
- Dziękuję za pomoc! – krzyknęłam w stronę kierowcy
autobusu, który uśmiechnął się miło i pomachał mi na pożegnanie. Wysiadłam z
miejskiego środka lokomocji i rozejrzałam się po szarym otoczeniu. Nie miałam
pojęcia w której części Liverpoolu się znajduje, choć w powietrzu czuć było
zapach wody znad rzeki Mersey.
Spojrzałam na znak oznajmiający, że znajduje się na ulicy
Gardner. Budynek przede mną, wykonany z szarych płyt miał numer 4, a ten po
prawej 3, więc logika nakazywała skierowanie się w lewą stronę. Wokół mnie nie
było żywej duszy, ale jakoś się tym nie przejmowałam. Wręcz przeciwnie.
Cieszyłam się, że nikt nie musiał patrzeć na moje upokorzenie.
W końcu stanęłam przed małym, parterowym domkiem
jednorodzinnym do którego bronił wstępu niski, brązowy płotek. Otworzyłam furtkę
i idąc po szarym chodniku, skierowałam się w stronę szarego budynku. Ostatni
raz poprawiłam sukienkę i trzy razy zapukałam kołatką do drzwi.
Po chwili usłyszałam szczekanie psa, a następnie donośny,
perlisty głos, który nakazał mu ciszę. Uśmiechnęłam się i w następnej chwili
moje wrota do piekieł otworzyły się, a moim oczom ukazała się niska kobieta z
lekką nadwagą. Ubrana była w ładną, jasnozieloną sukienkę w drobne kwiatki z
rozkloszowanym dołem. Posłała w moją stronę promienny uśmiech.
- Jesteś Jude, prawda? – zapytała z silnym, irlandzkim
akcentem, a ja kiwnęłam potakująco głową i znów przygładziłam sukienkę –
Nazywam się Brenda Crewley, ale mów mi Brenda. Mimi zapewniała, że jesteś godna
zaufania i posiadasz wrodzoną empatię. Będziesz idealna dla Oscara –
powiedziała i na chwilę zawiesiła głos – Ale wejdź do środka, nie stójmy w
progu, to nie przystoi… - posłusznie weszłam do środka za uszczęśliwioną
kobietą. Wprowadziła mnie do pokoju dziennego o niebieskich ścianach z białymi
oraz jasnobrązowymi meblami. Usiadłam na puchatej sofie i spojrzałam na
kobietę.
- Jestem skłonna płacić ci dwadzieścia funtów tygodniowo
– stwierdziła – Będziesz przychodzić do Oscara co trzeci dzień na cztery
godziny. Możesz iść z nim gdzie chcesz, nad rzekę lub do parku. Tylko wcześniej
musisz mi o tym powiedzieć. Oscar jest specyficznym dzieckiem. Urodził się z ciężkim
autyzmem i krótszą nogą. Za wszelką cenę nie patrz na jego szynę. Denerwuje
się, zaczyna gryźć i krzyczeć – słuchałam tego z szeroko otwartymi oczyma. W co
ja się do cholery wpakowałam?!
- Nie lubi czegoś jeszcze?
Nie je czegoś? Jest uczulony? – zadałam serię pytań, a kobieta popatrzyła na
mnie z aprobatą. Zaczęła przechadzać się tam i z powrotem po pokoju.
- Boi się ludzi, ale to
raczej nie jest problem, przynajmniej nie będzie dużo mówił. Tak naprawdę to
należy do osób, które nie lubią konwersacji z drugim człowiekiem. Poza tym woli
bawić się sam, nie zmuszaj go do wspólnej zabawy – zastrzegła – Uwielbia jabłka
i wszystkie potrawy, które są z nimi związane. Na obiad kupcie sobie rybę –
zatrzymała się gwałtownie i skupiła na mnie swoje niebieskie oczy – Jeżeli
zacznie marudzić lub ociągać się, weź go na ręce. I błagam cię, nie przytulaj
go zbyt wcześnie. Szybko przywiązuje się do ludzi – wyjaśniła, a mnie przeszedł
dreszcz.
Nagle poczułam jak ktoś usilnie mi się przygląda. Zza nóg
Brendy wyłaniała się mała blond główka. Był to niski chłopczyk o
najpiękniejszych oczach jakie widziałam w życiu. Ich błękit porażał jasnością i
intensywnością, miało się wrażenie, że patrzą na ciebie, choć cię nie widzą.
Oscar, jak dowiedziałam się od Mimi, miał pięć lat i byłam jego siódmą
opiekunką. Żadna z moich poprzedniczek nie wytrzymała z nim więcej niż miesiąc.
- Witaj – szepnęłam do chłopca i pomachał mu koniuszkami
palców. Blond główka znów schowała się za nogami swej matki. Miałam dziwne
przeczucie, że to będzie trudna relacja.
- Nie obraź się Jude, ale jestem już spóźniona. To dla
was, kupcie sobie obiad. Mały uwielbia rybę od pana Tutolli, ma stragan w
pobliżu przystanku autobusowego na Edward’s
Road. To tuż obok parku – Brenda wręczyła mi piętnaście szylingów i kucnęła
obok swojego synka – Bądź miły dla Judy – zdrobniła moje imię, a Oscar kiwnął
główką – Pamiętaj, że jest mądry, ważny i przez wszystkich kochany – ucałowała go
w policzek, pożegnała się ze mną, a po chwili już jej nie było.
Kiedy moja pracodawczyni wyszła z domu, w salonie zaległa
cisza. Już po kilku dniach miałam się dowiedzieć, że była to nieodłączna część
mojej pracy. Ze skrępowaniem wstałam z kanapy i małymi kroczkami zaczęłam
zbliżać się do chłopca. W gruncie rzeczy było to niepotrzebne. Był pochłonięty
obserwowaniem rombowego deseniu swoich spodni. Po kilkunastu sekundach wreszcie
usiadłam obok niego, a on przyjrzał mi się tymi swoimi błękitnymi oczyma.
Pulchną rączką pięciolatka dotknął mojego policzka i uśmiechnął się niemal
niezauważalnie.
- Ubierzemy ci buciki i
pójdziemy na rybkę, co ty na to? – zapytałam, ale on na powrót zajął się swoimi
spodenkami. Westchnęłam. Najwyraźniej to musiało służyć mi za tak.
~*~
Siedząc w parku z Oscarem powoli zjadałam swoją porcję
frytek. Brenda miała rację, pan Tutolli naprawdę miał najlepsze ryby.
Spojrzałam na chłopca, który z kawałkiem ryby w buzi, wpatrywał się w niebo.
Poszłam za jego przykładem i przyjrzałam się puchatym chmurą, które gnane były
przez wiatr, gdzieś wysoko nad nami.
Trochę zajęło mi dojście do przystanku i rozeznanie się w
autobusach. Choć jeżeli chodzi o drugą sprawę to okazało się, że mój
podopieczny pamiętał i numer naszego autobusu, ale także gdzie należało
wysiąść.
- Kaczka – szepnął chłopczyk pokazując paluszkiem jedną z
chmurek – Kaczki robią kwa, kwa – pouczył mnie, a ja zaśmiałam się. Czułam się
dziwnie odprężona przy tym małym berbeciu, który przed chwilą wypowiedział do
mnie pierwsze słowa. Już myślałam, że był niemową.
- Masz rację –
odpowiedziałam i pogłaskałam jego płową głowę. Był taki bezbronny, bardziej niż
ja czy ktokolwiek inny na tym świecie. Spojrzałam ukradkiem na jego lewą nogę i
na dużą, metalową szynę, która z całą pewnością musiała boleć. Żal ściskał
serce kiedy patrzyło się jak idzie, wolniej niż inni chłopcy w jego wieku i czasami
potyka się o własną kończynę. Sprawdziłam godzinę i ze zdziwieniem zauważyłam,
że mój zegarek wskazuje dwunastą, co znowu sugerowało, że należy się
pośpieszyć, by odstawić chłopca do domu.
~*~
- Spójrz Oscar, to Peny
Lane – wskazałam duże rondo za oknem autobusu. Chłopiec przykleił swoją
twarz do szyby i przyglądał się wszystkiemu ni to z zainteresowaniem ni to z
chłodną obojętnością. Przypominał mi starca zaklętego w małym chłopczyku.
- Przestań chłopie, tak nie wolno. Ale masz racje, taka
dupa nie powinna zajmować się parszywcem z metalową nogą – usłyszałam za sobą
męski głos, a następnie rechot jego kolegów. Z furią odwróciłam się na
siedzeniu i moje spojrzenie padło na Lena, Pete’a, Johna i jeszcze jednego
chłopaka, którego nie znałam. Ubrani byli w mundurki szkolne, a przez ramię
zwisały torby. Odwróciłam głowę z zdegustowaniem. Jedyne czego teraz chciałam
to zapomnieć o tej scenie i jak najszybciej odstawić Oscara do domu.
Autobus zatrzymał się na naszym przystanku, a ja porwałam
chłopca za rękę i pomogłam mu wysiąść. Obejrzałam się za siebie lecz nie
zobaczyłam żadnego z kumpli Lennona, tak samo jak jego samego. Przynajmniej
mały niczego nie zarejestrował.
Wzięłam chłopca na ręce i ze zdziwieniem zauważyłam, że waży
mniej niż przypuszczałam. Pomimo tego i tak po kilku krokach miałam już dość.
Trzeba zainwestować w jakieś prace fizyczne.
Nagle, znikąd, pojawił się przede mną John. Zatrzymałam
się raptownie i lekko zatoczyłam. Przytrzymał mnie, a następnie wbił wzrok w
ziemię. Nie po raz pierwszy skojarzył mi się z małym chłopcem.
- Co ty tu robisz? –
fuknęłam, a on zaczerwienił się po uszy. W końcu spojrzał mi w oczy, a ja
zobaczyłam w nich prawdziwą skruchę, tak przynajmniej myślę…
- Przepraszam za to w
autobusie, obiecałem ci wczoraj, że będę miły i nawet nie minęły dwadzieścia
cztery godziny kiedy złamałem obietnicę – rzucił i pokręcił głową – Ale w ogóle
co ty robisz z tym… dziwakiem – rzuciłam mu groźne spojrzenie, a on znów
spuścił wzrok.
- Nie wiesz kim jest Oscar –
powiedziałam zimno i poprawiłam chłopca, tak by nie wypadł z mojego uścisku –
Poza tym to moja praca. Opiekuję się nim – Lennon poruszył się niespokojnie, a
ja coraz bardziej zdenerwowana tą sytuacją ruszyłam w kierunku domu Brendy.
- Jude! Poczekaj – żachnął się
chłopak i zaraz zaofiarował się – Daj mi go, widzę, że jest dla ciebie za
ciężki…
- Nie potrzebuję twojej
pomocy. Najlepiej weź ją i zaproponuj ją swoim znajomym, może przestaną być
tacy… dziwni, jak to ładnie ująłeś – wycedziłam i dalej szłam prosto przed
siebie. Byłam zła, bardziej niż wtedy gdy niejaka Patricia Chord wylała „przypadkowo”
sos salsa na mój nowy kostium od Ann Taylor. Ale ta uwaga jest czysto
marginesowa.
Nagle John położył mi ręce na ramionach. Zatrzymałam się,
a ja zauważyłam jak jego jabłko Adama idzie raz w górę, raz w dół. Przeniosłam
wzrok na jego zielone oczy i już wiedziałam co zaraz się stanie.
- Przepraszam – szepnął i
uśmiechnął się tylko jednym kącikiem ust. Poczułam fale ciepła które sprawiły,
że moja skóra była rozżarzona niczym węgiel. Znów poprawiłam swojego
podopiecznego i ze zdziwieniem zauważyłam, że mały zasnął – Wiem, że jestem
głupkiem – na powrót skupiłam uwagę na Lennonie. Był teraz bliżej niż te pięć
sekund wcześniej. W gardle czułam nieprzyjemną suchość. Cofnęłam się krok do
tyłu, a usta Lennona pocałowały powietrze. Spojrzał na mnie spłoszonym
wzrokiem, a ja wyminęłam go bez słowa.
- Ja tak nie mogę John –
szepnęłam przed siebie, gdy go mijałam. I miałam rację. Zniszczyłabym nie tylko
swoje życie, ale także jego. Nie figurowałam w żadnej książce o The Beatles
więc dlaczego miałabym teraz pocałować jednego z nich? Zniszczyć poukładaną
przyszłość. Pomimo tych zapewnień, odwróciłam się za siebie by coś powiedzieć,
ale chłopak znikł, a z nim moje wątpliwości.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz